مجری خانم برند در تلویزیون نمی‌بینم!



خبرگزاری صبا: چند‌سالی «سیمای خانواده» را اجرا می‌کرد؛ برنامه‌ای خانواده‌محور که مخاطبان بسیاری را به‌همراه داشت. علاوه‌بر «سیمای خانواده» در برنامه‌های مختلفی حضور داشت. اما به‌تازگی او را در «تصویر زندگی» می‌بینیم؛ برنامه‌ای خانواده‌محور اما این‌بار از شبکه‌دو سیما که در این برنامه همراه با محسن آزادی اجرا می‌کند؛ امینی‌فر می‌گوید، هیچ‌وقت از همکاری با مجری دیگری امتناع نکرده‌ام؛ او معتقد است حرف یک مجری در درازمدت می‌تواند تاثیرگذارتر باشد که طبیعتا نتایجی را عاید تلویزیون و خود فرد و اجتماع خواهد کرد. صحبت‌های متفاوت این مجری تلویزیون را در‌ادامه مشاهده می‌کنید.

مدت‌ها در برنامه «سیمای خانواده» که اتفاقا یک برنامه خانواده‌محور هم بود فعالیت داشتید؛ این‌روزها باز‌هم با یک برنامه خانواده‌محور یعنی «تصویر زندگی» روی آنتن هستید؛ علت انتخاب و حضور در برنامه‌های این‌چنینی چیست؟

حضور در «سیمای خانواده» در آن برهه‌زمانی به تناسب شرایط و فضایی بود که در آن‌زمان جای کار کردن داشت؛ اما بعد از مدتی ترجیح دادم تا دیگر با آن برنامه همکاری نداشته باشم و در‌عوض مجری برنامه‌هایی باشم که بیشتر به سلیقه و شخصیت من نزدیک باشند؛ به همین‌دلیل تصور کردم که شاید بهتر است مدتی را صبر کنم تا فضایی که مدنظر دارم ایجاد شود؛ البته این فضا فقط مطلوب من نیست بلکه مخاطب هم به‌دنبال آن است؛ ضمن این‌که دو سال پیش با دوستان در شبکه‌دو‌سیما همکاری داشتم و خداحافظی من با این شبکه از همین برنامه و قاب یعنی «تصویر زندگی» بود. بعد از پیشنهاد برای اجرای این برنامه حس بسیار خوبی به من دست داد، فارغ از تمام امتیازاتی که یک برنامه خانواده‌محور دارد، نوستالژیک بودن این اتفاق برای من ایجاد انگیزه کرد تا همکاری خود را با این گروه آغاز کنم.

 

یک‌ماه از زمان پخش «تصویر زندگی» می‌گذرد؛ فکر می‌کنید برنامه طبق پیش‌بینی‌هایتان جلو رفته است؟

به‌هر‌حال ممکن است که هر برنامه ‌روتین، تکراری بودن و یکنواختی را به‌‌همراه داشته باشد، این‌که گروه کارگردانی و سردبیری چقدر به این موضوع اهمیت می‌دهند در دراز‌مدت مشخص خواهد شد؛ فعلا برنامه روند خوبی دارد اما قطعا نباید مثل سایر برنامه‌های خانوادگی به یک‌نواختی برسیم.

 

اجرا در کنار محسن آزادی چطور است؟ راضی هستید؟

خوب و متفاوت است. من معتقدم نباید به این قضیه دیدگاهی درونی داشت بلکه باید برآیند بیرونی آن مطلوب باشد که خوشبختانه همین‌طور بوده است.

 

قبلا با هم همکاری داشتید؟

نه؛ تا‌به‌حال اجرایی با هم نداشته‌ایم و «تصویر زندگی» اولین همکاری مشترک ماست.

 

موافق اجرای مشترک خاصه در یک برنامه خانواده‌محور هستید؟

چرا‌که‌نه؛ اتفاقا من یکی از معدود مجریانی هستم که هیچ‌وقت از همکاری با مجری دیگر امتناع نکرده‌ام؛ شاید در گذشته فضاهایی وجود داشته که برداشت‌‌های ذهنی مثبتی از آن‌ها نشده است اما هیچ‌وقت از هیچ همکاری‌ای امتناع نمی‌کنم، چرا‌که ممکن است دریچه‌های جدیدی در ارتباطات خودمان هم ایجاد شود.

 

تنوع و جذابیت بخش‌ها و آیتم‌های برنامه چقدر با سایر برنامه‌های خانواده‌محور تلویزیون متفاوت است؟

همان‌طور که می‌دانید آقای محمودی برنامه «ساعت‌۲۵»‌ را در شبکه‌پنج دارد. تفکر او خواستگاه شادی و نشاط است و این موضوع به احوالات یک برنامه‌ای که بیننده‌های شیفتی دارد بسیار کمک‌کننده است؛ یکی از نکاتی که از یک‌نواختی و لختی برنامه جلوگیری می‌کند داشتن یک‌گروه به‌روز است؛ نه صرفا کارمند، که برنامه‌‌ای را جهت دهند؛ آقای محمودی دغدغه‌مند است، دوستان دیگری که مشغول هستند طالب برش‌های سرگرم‌کننده، متفاوت و متناسب با اوضاع اجتماع در برنامه‌اند؛ تا‌کنون به‌میزان زیادی این خواسته‌ها میسر شده‌اند و برای تکمیل شدن جای بیشتری هم دارند. ظرفیت این برنامه بالاتر از این‌مقدار است. حداقل من به‌شخصه این احساس را دارم. آقای محمودی تهیه‌کننده‌ای بسیار با احترام و خانواده‌دوست است؛ کسی‌که به‌روز کار می‌کند و من از کار کردن با او احساس خوب و امنیتی که باید در حین‌کار داشته باشم را دارم.

 

حداقل در بین مجریان آقا چند‌نفری که برند باشند وجود دارد؛ آیا بین مجریان خانم تلویزیون هم مجری برند داریم؟ اگر‌نه؛ چرا؟

این موضوع شامل خیلی از آدم‌ها، اتفاقات و حتی سیستم‌های مدیریتی و گروه‌هایی می‌شود که برنامه‌ساز هستند و کارشان رسانه است؛ حتی شمایی که خبرنگارید؛ همه این‌موارد دست‌به‌دست هم می‌دهند؛ ما مجری‌ای داریم که هزینه می‌کند تا عکسش روی جلد یک نشریه باشد، مجری‌ای داریم که با اسپانسر قرارداد می‌بندد تا برنامه روتین اجرا کند و همه این‌ها میسر می‌شود؛ وقتی ما استانداردهایمان برای انتخاب مجریان بیشتر از این‌که تجربیاتشان باشد، امتیازات و فاکتورهای دیگری است، هیچ‌گاه نمی‌توانیم به مطلوب خود برسیم؛ مشخصا برند بودن به معنای برچسب و تبلیغات نیست؛ حرف یک‌مجری در درازمدت می‌تواند تاثیرگذارتر باشد که طبیعتا نتایجی را عاید تلویزیون و خود فرد و اجتماع خواهد کرد. برند بودن اتفاق بدی نیست اما در بین خانم‌ها کمتر است؛ حداقل من در تلویزیون مجری خانم برند نمی‌بینم؛ شاید کسی در برنامه‌های متعدد حضور دارد، اما نمی‌توان نسبت برند یا حتی الگو بودن را به او داد.

 

مجری خانم به اندازه یک آقا در برنامه آزادی عمل دارد؟

مسلما نه؛ یک مجری خانم محدودیت‌های بیشتری دارد و این‌مورد فقط به ملاحظات تلویزیونی مربوط نمی‌شود بلکه در این زمینه ما ملاحظات عرفی داریم. مجریان خانم محدودیت دارند و آقایان کمتر، که همین امر بسیار کمک‌کننده است؛ بعضی مواقع تهیه‌کننده از همکاری با مجری خانم ابا دارد، مجری‌ای که زمینه و توانایی لازم را برای گرفتن محوریت برنامه دارد؛ در برنامه‌های صحنه‌ای هم بازار حضور آقایان خیلی بیشتر از خانم‌هاست. بنابراین دو عنصر خود‌سانسوری و اعتماد مهم هستند، به‌طوری‌که پیش‌بردن یک برنامه و باز بودن دست مجری اتفاق خوبی است، به‌نوعی که بتواند احوالات و نظریات خود را هم در قالب موضوع برنامه مطرح کند. من فکر می‌کنم میزان استقبالمان از محدودیت خیلی بیشتر از خلاقیت است.

 

شما برنامه‌سازی را هم تجربه کرده‌اید؛ قصد ندارید بازهم در این حوزه فعال شوید؟

برنامه‌های مختلفی را در شبکه‌های مختلف مانند یک، پنج و … داشتم؛ اگر در چند‌سال اخیر برنامه نساختم در برنامه‌های متعددی (ترکیبی، خانواده‌محور و اجتماعی) مشاور محتوایی بودم؛ برنامه‌سازی فقط بنا‌بر یک‌تصمیم شخصی نیست، نمی‌دانم باید بگویم خوشبختانه یا متاسفانه، زمینه‌ای که باید برای ایجاد انگیزه در من وجود داشته باشد تا افکار من لبریز شوند باید حس شود. گاهی من برای پشت‌سر‌ گذاشتن مراحل ساخت یک برنامه یک‌سال را سپری کرده‌ام؛ این مدت‌زمان برای تولید یک برنامه اصلا مناسب نیست؛ گاهی موانعی سر‌راه آدم قرار می‌گیرند که ترجیح می‌دهی انرژی خودت را صرف موقعیت‌های دیگر کنی تا نتیجه‌ آن‌ها کاربردی‌تر باشد. من مایلم در برنامه‌ای که حضور دارم و آن را اجرا می‌کنم خودم باشم؛ بسیار مشتاقم که از دغدغه‌های روزمره خودم و انسان‌هایی که در اطراف، جامعه، کشورم و … هستم بگویم. بنابراین بهتر است که از تجربیات مجریان و حضور به جای آن‌ها در جایگاه درست در برنامه‌ها بهره برد. مورد دیگری که می‌توان به آن اشاره کرد این است که از ایده‌ها و یا برنامه‌هایی که در گذشته پخش شدند و مردم هنوز دوستشان دارند، می‌توان در برنامه‌سازی استفاده کرد؛ برنامه‌هایی مثل «کلاه قرمزی»، «رادیو هفت» که هیچ منافاتی با عرف، جامعه، ارزش‌ها و … ندارند و متاسفانه در‌صورت عدم‌ساخت، جای خالی آن‌ها همیشه در بین برنامه‌های تلویزیونی احساس خواهد شد؛ در‌نتیجه آدم‌های خوش‌ذوق کنار گذاشته خواهند شد و افرادی وارد می‌شوند که حتی فاقد‌فکر و ذوق متناسب با برنامه‌سازی هستند.

 

کاربرد فاکتورهای تخصصی در کنار بروز احساسات و در‌واقع نقش بازی نکردن به اجرای موفق کمک می‌کند؟

به‌طور‌کلی داشتن حال‌خوب و مساعد در تصویر و اجرا هم نمود پیدا می‌کند؛ هر‌کدام از ما مجریان قطعا باید با احوال مساعدتری روی آنتن قرار بگیریم و این موضوعی است که فقط خود ما در آن دخیل نیستیم؛ عواملی که کنارمان هستند، حتی تصویربرداران هم سهم مهمی دارند. بسیاری مواقع به علت این‌که اجرا، شغل و محل ارتزاق فرد محسوب می‌شود، این برداشت وجود دارد که باید اعمال‌کننده باشد در‌صورتی که این‌کار لطمه شدیدی به کار وارد می‌کند، در‌ادامه مجری نیز احساس مسئولیت و انگیزه خود را از‌دست می‌دهد آن‌هم به‌صرف این‌که در درازمدت برنامه‌های مشارکتی یا سفارش‌شده را اجرا کند. قطعا وقتی برای خانواده ها اجرا می‌کنیم باید دغدغه‌های آن‌ها را در‌نظر بگیریم؛ قبول دارم که تلویزیون هم یک‌سری ملاحظات مالی دارد اما همه این‌ها باید به‌تناسب پیش رود، همچنین فراموش نکنیم که نباید مخاطب را دست‌کم گرفت؛ مخاطب ما مخاطب هوشیاری است. گاهی من در برنامه از حس خوب و شادی حرف زده‌ام اما مخاطب حس من را دریافت کرده و پیامک فرستاده که امروز خوشحال نیستی؛ در این اتفاق منهای ارتباطات فردی، تعامل همکاران و نحوه برخود آن‌ها هم نقش پر‌رنگی دارد.

 

کلام آخر.

گاهی اوقات مدیران به‌شکل سلیقه‌ای برخورد می‌کنند، امیدوارم این موارد را کنار بگذاریم و فقط نگوییم که تلویزیون دچار ریزش مخاطب شده است؛ ببینیم علت ریزش مخاطب چیست؛ با در‌نظر گرفتن تمام محدودیت‌ها که بسیاری از آن‌ها محدودیت نیستند بلکه عرف هستند هم می‌توان برنامه‌سازی بکرتر و به‌‌روزتری داشت اما این اتفاقات خیلی‌کم است و قطعا در سیستم مدیریتی، تدبیر و اعمال‌نظر مدیران، نقش مهم و بسزایی خواهد داشت. اگر مجری با سابقه طولانی قرار است از برنامه‌ای حذف شود حداقل برای استفاده از تجربیات او جایگاه دیگری را برایش در‌نظر بگیریم نه این‌که به‌طور‌کلی او را از یاد ببریم؛ نکته دیگر بحث ممنوع‌الکاری است که می‌توان تذکر یا قطع فعالیت دوره‌ای و جایگزین را به‌جای آن استفاده کرد چرا‌که این قضیه به‌شدت آسیب‌زننده است.


انتقاد تند پروانه معصومی از لیلا حاتمی


سینما دیلی: پروانه معصومی به اظهارات لیلا حاتمی در نشست خبری فیلم «خوک» در جشنواره فیلم برلین واکنش تندی نشان داد.

انتقاد تند پروانه معصومی از لیلا حاتمی


اظهارات لیلا حاتمی در جشنواره برلین با واکنش‌های زیادی روبه‌رو شده است. در یکی از این موارد پروانه معصومی از لیلا حاتمی به تندی انتقاد کرد.

بر اساس متن منتشر شده در کانال تلگرامی سینما دیلی پروانه معصومی خطاب به لیلا حاتمی گفت: «خانم لیلا حاتمی! مگر در کشورهای دیگر اعتراض را با بوسه جواب می دهند؟ اینجا که در اعتراضات ۴ نفر از نیروی انتظامی را شهید کردند، این چه اعتراضی است؟ جاهای دیگر وقتی که مردم اعتراض می کنند خیلی به مردمشان احترام می گذارند؟ آنها که مردم را به مسلسل می بندند. خانم حاتمی عجب حرفی زده اند. من که از این کار ایشان خوشم نیامد. کاش هرگز از این کارشان با خبر نمی شدم. خواهش می کنم کسانی که حرفی می خواهند بزنند و خارج از ایران هستند، بدانند که در ایران زندگی می کنند و ایرانی هستند. کوچک کردن ایران به این شکل که این خانم گفتند باعث کوچک کردن خودشان است. اگر دوست ندارند بروند جای دیگر زندگی کنند.»


هومن سیدی، اولین بازیگر فیلم نرگس آبیار شد


خبرگزاری مهر: هومن سیدی اولین بازیگر فیلم سینمایی «شبی که ماه کامل شد» به کارگردانی نرگس آبیار و محصول جدید موسسه تصویر گستر پاسارگاد شد.

هومن سیدی اولین بازیگر فیلم نرگس آبیار شد

 


این فیلم سینمایی روایت داستان زندگی دختر جوانی از مناطق جنوب شهر تهران است که درگیر عشق جوانی شهرستانی می‌شود و این در حالی است که دختر به دلایلی مجبور به مهاجرت از ایران است. در این مسیر برادرش با او همراه می‌شود اما در میانه راه، اتفاقاتی برای آن‌ها رقم می‌خورد.

«شبی که ماه کامل شد» به تهیه‌کنندگی محمدحسین قاسمی تولید می‌شود و محصول جدید موسسه تصویر گستر پاسارگاد است که امسال، فیلم‌های سینمایی «خوک» به کارگردانی مانی حقیقی و «مصادره» به کارگردانی مهران احمدی را تولید کرده بود.

«شبی که ماه کامل شد» چهارمین فیلم سینمایی نرگس آبیار پس از آثار «اشیا از آنچه در آینه می‌بینید به شما نزدیکترند»، «شیار ۱۴۳» و «نفس» است که نیمه اول سال ۹۷ جلوی دوربین می‌رود.


رضا درمیشیان داور «فیلم تصویر» شد


خبرگزاری مهر: روز شنبه دوازدهم اسفند ماه سال جاری با حضور ابوالفضل جلیلی، محمد آلادپوش و رضا درمیشیان در حضور مخاطبان و سازندگان جوان، فیلم‌های جشنواره «فیلم تصویر» داوری می‌شود.

رضا درمیشیان داور «فیلم تصویر» شد

پیروز کلانتری، جعفر صانعی‌مقدم، علی کریم و پیروز کرمی به‌ عنوان هیات انتخاب با جشنواره «فیلم تصویر» همکاری داشتند.

نرگس آبیار که پیشتر نامش به‌ عنوان یکی از داوران بخش مسابقه جوانان زیر ۲۵ سال در جشنواره «فیلم تصویر» اعلام شده بود، به‌ دلیل همزمانی جلسه داوری با پروژه‌ جدید سینمایی‌اش به حضور در جمع داوران نرسید.


بازیگر درجه یک هالیوود دیپلم ندارد



خبرگزاری مهر به نقل از آسوشیتدپرس: جنیفر لارنس بازیگر درجه یک هالیوود می‌گوید از نوجوانی می‌دانست می‌خواهد چه کار کند و به همین دلیل از ۱۴ سالگی مدرسه را رها کرد تا به رویاهایش جامه عمل بپوشاند.

بازیگر ۲۷ ساله در مصاحبه‌ای جدید با برنامه «۶۰ دقیقه» از تصمیماتش در دوران نوجوانی صحبت کرد و گفت مدرسه را ترک کرد تا به هالیوود برسد.

در این مصاحبه که قرار است امروز یکشنبه ۲۵ فوریه روی آنتن برود، لارنس به بیل ویتاکر مصاحبه کننده گفته است از همان زمان می‌دانست دوست دارد بازیگر شود.

لارنس گفت: هیچ وقت خودم را باهوش نمی‌دانستم.

وی پس از ترک مدرسه به حرفه مدلینگ روی آورد و وقتی یک فیلمنامه را به صورت تصادفی خواند، چیزی در وجودش به صدا درآمد و ناگهان دریافت که می‌خواهد چه کار کند.

این بازیگر در این مصاحبه گفته است: مدرسه را در دوره متوسطه ول کردم. به همین دلیل دیپلم ندارم. من خودم درس خواندم.

وی در عین حال که تایید می‌کند آن زمان والدینش با نظرات او موافق نبودند، می‌گوید هرگز در زندگی‌اش به عقب نگاه نکرده است.

جنیفر لارنس می‌گوید مدرسه متوسطه را ول کرد چون نمی‌خواست هیچ عاملی مزاحم رسیدن او به حرفه مورد علاقه‌اش شود.

بازیگر برنده اسکار گفت: می‌خواستم راه خودم را بسازم. فهمیده بودم چه می‌خواهم بکنم و نمی‌خواستم هیچ چیزی مانع راهم شود.

بازیگر فیلم «گنجشک سرخ» در این مصاحبه افزود: حتی دوستان چندین ساله هم برایم بی‌تفاوت شده بودند.

در هر حال لارنس در عمل ثابت کرده که توانایی رسیدن به مقصد را داشته است. او یک جایزه اسکار گرفته و چهار نامزدی را در طی سال‌های فعالیتش به دست آورده است. او سهم قابل توجهی نیز از چهره‌های سرشناس را در میان دوستانش دارد که اما استون، آدل و ایمی شومر از جمله آنها هستند.

اولین نقش بزرگ لارنس با حضور در مجموعه تلویزیونی «بیل انگوال» رقم خورد و بعد با بازی در فیلم‌هایی چون «دشت سوزان» و «زمستان استخوان‌سوز» توجه منتقدان را به خود جلب کرد و برای اولین بار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد. در زمان نامزدی‌اش برای دریافت این جایزه، وی دومین فرد تاریخ سینما بود که در جوان‌ترین سن موفق به نامزدی برای این جایزه شده‌است.

وی وقتی ۲۲ سال داشت، در فیلم «دفترچه امیدبخش» به کارگردانی دیوید او. راسل ظاهر شد و جایزه اسکار بهترین بازیگر زن را دریافت کرد.


عمید صادقی‌نسب درگذشت


خبرگزاری ایسنا: عمید صادقی‌نسب – هنرمند حوزه ادبیات و موسیقی – در ۴۲ سالگی درگذشت.

عمید صادقی‌نسب درگذشت

علی جهانگیری، شاعر و دوست صادقی‌نسب، با تأیید خبر درگذشت این شاعر و ترانه‌سرا به ایسنا گفت: خانواده صادقی‌نسب ساعت ۵ صبح با من تماس گرفتند و خبر فوت او را دادند. او نزدیک صبح و بر اثر نارسایی کلیه از دنیا رفته و امروز صبح (یکشنبه، ششم اسفند) در بهشت زهرا تشییع شده است.

او همچنین گفت: عمید در رشته موسیقی تحصیل کرده بود و از سال ۱۳۷۲ شعرهایش در نشریات منتشر می‌شد. او با روزنامه‌های ایران، ستاره صبح و صدای ملت همکاری داشت. مدتی نیز دبیر نشریه کلک بود. همچنین از سال ۸۱ تا ۸۶ با رادیو و تلویزیون همکاری داشت. سال ۸۷ نیز سه کتاب به نشر افراز داد که غیرمجاز اعلام شد و چاپ نکردند؛ او هم دیگر پیگیری نکرد. آلبوم موسیقی او نیز «شنیدن سکوت» نام داشت که در سال ۹۲ منتشر شد.

جهانگیری در ادامه بیان کرد: با او که در ارتباط بودم بیشتر موسیقی تدریس می‌کرد، البته با روزنامه‌ها نیز همکاری داشت. به خاطر این‌که به کارهایش مجوز نمی‌دادند از وضعیت موجود بسیار ناراحت بود.

عمید صادقی‌نسب متولد اول اردیبهشت سال ۱۳۵۴، فعالیت شعری خود را از دهه ۷۰ آغاز کرده بود. از آثار او می‌توان به «خودم را از چشم تو می‌بینم»، «کاکتوس روبان‌زده»، «چنگیز زنده است هنوز»، «پیامبری نشسته بر کنده بلوط»، «قانون آرامش» و «پرده گوش من از پنجره آویزان است» اشاره کرد.


1 1,098 1,099 1,100 1,101 1,102 1,138