انتقاد «پاموک» به حکم روزنامه‌نگاران ترکیه‌ای



خبرگزاری ایسنا به نقل از «ایندیپندنت»: «اورهان پاموک» نویسنده ترکیه‌ای برنده نوبل ادبیات روز گذشته به حکمی که برای سه روزنامه‌نگار ترکیه‌ای صاد شده شدیدا انتقاد کرد.

«احمد آتلان»، برادرش «مهمت» و «نازلی ایلیجاک» سه روزنامه‌نگاری هستند که پس از جریان کودتای ناموفق ترکیه در سال ۲۰۱۶ به اتهام همکاری با «فتح‌الله گولن» دستگیر شدند. برادران «آتلان» از منتقدان دولت «رجب طیب اردوغان» هستند و برای رسانه‌های اپوزیسیون کار می‌کردند. «ایلیجاک» هم به همکاری با روزنامه‌ای وابسته به جنبش «گولن» منتسب بود. حکمی که روز ۱۶ فوریه برای این سه نفر صادر شد، حبس ابد بود.

«اورهان پاموک» که از نویسندگان معترض به دولت کنونی کشورش محسوب می‌شود و به دلیل اقدام‌ها و سخنان تندش در دادگاه هم حاضر شده، این سه نفر را «نویسندگانی ارزشمند» خوانده که چهار دهه به ملت ترکیه خدمت کرده‌اند.

نویسنده «نام من سرخ» حکم دادگاه ترکیه را «بی‌رحمانه، ناعادلانه و غیرمنصفانه» توصیف کرد و گفت: «این تصمیم ظالمانه به اعتقاد عمومی مبنی بر حاکم بودن دموکراسی، قانون و نظم در کشور، صدمه می‌زند.»

«پاموک» در سال ۲۰۰۵ به جرم توهین به ترک‌ها به دادگاه کشیده شد. او در مصاحبه‌ای با یک روزنامه سوئدی گفته بود: «۳۰ هزار کرد و یک میلیون ارمنی در این خاک کشته شده‌اند.» پرونده این نویسنده سرشناس یک سال بعد بسته شد اما او دائما در مصاحبه‌های خود به سیاست‌های حاکم در کشورش انتقاد می‌کند.

گفته می‌شود حدود ۱۵۰ فعال رسانه‌ای هم‌اکنون در زندان‌های ترکیه محبوس هستند. این کشور رتبه ۱۵۵ را در فهرست ۱۸۸ عنوانی آزادی رسانه‌های «گزارشگران بدون ‌مرز» دارد.

«اورهان پاموک» به عنوان یکی از مطرح‌ترین رمان‌نویسان ترکیه، خالق آثاری چون «زندگی نو»، «موزه معصومیت»، «برف»، «کتاب سیاه»، «نام من سرخ» و اثر زندگی‌نامه‌ای «استانبول» است. «پاموک» اولین رمانش «جودت بیک و پسرانش» را در سال ۱۹۸۲ به چاپ رساند و یک سال پس از آن «خانه خاموش» را منتشر کرد. او نوبل ادبیات را در سال ۲۰۰۶ به خود اختصاص داد. «پاموک» در سال ۲۰۰۳ جایزه «ایمپک دوبلین» را برای «نام من سرخ» دریافت کرد. آثار این نویسنده تاکنون به بیش از ۴۰ زبان ترجمه شده و بیش از ۱۱ میلیون جلد در سرتاسر جهان فروش داشته‌ است.


درساژ خوك در بغل خرس!



روزنامه جوان- محمدصادق عابديني: فيلم‌هاي ايراني «درساژ»، «خوك»، «هجوم» و «هندي و هرمز» امسال در جشنواره فيلم برلين حضور دارند؛ چهار فيلمي كه هر كدام حاشيه هايي را با خود به همراه آوردند؛ از محتواي غيراخلاقي گرفته تا برداشت‌هاي سياسي و البته سخنوري سياسي عوامل فيلم با زبان الكن در راستاي سياست‌هاي ضد ايراني!
گفته شده امسال فيلم‌هاي ايراني از شانس دريافت خرس برلين برخوردار هستند.

 

برلين چگونه دستچين مي‌كند!

فستيوال فيلم برلين از معدود جشنواره‌های خارجي است كه با فرستادن نماينده به ايران، فيلم‌هاي مورد نظرش براي حضور در جشنواره را دستچين مي‌كند، البته اين دستچين كردن به معناي اين نیست كه ژرمن‌ها به دنبال انتخاب كردن بهترين فيلم ايراني از نظر كيفيت هستند بلكه آنها موضوع و رويكرد فيلم نسبت به جامعه و نظام سياسي ايران را در درجه اول اهميت قرار مي‌دهند، براي همين است كه هر سال نام برخي از فيلم‌هاي ايراني براي حضور در فستيوال برلين شنيده مي‌شود كه هيچ جايگاهي در سينماي فاخر ايران ندارند، اما برليناله به آنها مجال و فرصت ديده شدن مي‌دهد. از اهداي خرس به جعفر پناهي تا گذاشتن صندلي خالي براي اين فيلمساز به نشانه همبستگي با وي گرفته تا پررنگ ساختن فيلمي مانند خوك كه در آن به قتل‌هاي زنجيره‌اي گريزي زده شده است همه در برلين ديده مي‌شود.

«خوك» به كارگرداني ماني حقيقي، «هجوم» ساخته شهرام مكري، «درساژ»( نام شاخه‌اي در ورزش سواركاري است كه در آن اسب حركات موزون انجام مي‌دهد) به كارگرداني پويا بادكوبه‌اي و «هندي و هرمز» ساخته عباس اميني، آثاري هستند كه از ايران در شصت و هشتمين فستيوال فيلم برلين حضور دارند.

«خوك» تصويري از يك فيلمساز

فيلم سينمايي خوك، ساخته ماني حقيقي را مي‌شود مهم‌ترين اثري دانست كه به نام سينماي ايران در جشنواره فيلم برلين حضور يافته است و در بخش مسابقه حضور دارد. گفته مي‌شود ماني حقيقي در فيلم خوك به «قتل‌هاي زنجيره‌اي دهه ۷۰» و شخصيت «جعفر پناهي» به عنوان فيلمساز ممنوع‌الفعاليت اشاره دارد. رسانه‌هاي آلماني «خوك» را يك گروتسك(طنزسياه) ناميده‌اند اما خود ماني حقيقي در مصاحبه با نشريه «ورايتي» مي‌گويد فيلمش يك كمدي «پارودي»(مترادف واژه «هزل» و استهزا) است. ماني حقيقي به دليل تحصيل در رشته فلسفه، مفاهيم سياسي مد نظرش را در قالب فيلم به تصور مي‌كشد و به همين دليل در كنار كمدي سخيفي مانند «۵۰ كيلو آلبالو»، آثاري از جنس «اژدها وارد مي‌شود» نيز دارد كه لايه‌هاي زيرين فيلم از روايت بيروني آن ارزش بيشتري براي فيلمساز دارد. گفته شده است «خوك» نيز برخلاف ظاهر طنزگونه‌اش، داراي لايه‌هاي زيريني است كه مقصود فيلمساز از ساخت «خوك» را بايد در آن جست و جو كرد.

يك بيان سياسي با زبان الكن

اشاره به قتل‌هاي زنجيره‌اي و ممنوع الفعاليت شدن فيلمسازها، تنها بخشي از آن چيزي است كه از خوك در برلين ديده شده است. اما اين روزها، مهم‌ترين حاشيه «خوك» اظهارات ماني حقيقي و ليلا حاتمي در نشست جشنواره فيلم برلين است.

دو ويدئوي كوتاه از نشست رسانه‌اي فيلم «خوك» در برلين منتشر شده است؛ ابتدا سخنان ليلا حاتمي بازيگر زن «خوك» و دومي سخنان ماني حقيقي كارگردان اين فيلم. ليلا حاتمي با بيان مبتديانه و همراه با تپق‌هاي فراوان مي‌گويد: «مايلم از اين فرصت استفاده كنم تا خشم و اندوه عميق خودم را نسبت به نحوه «برخورد» با تظاهركنندگان اخير در ايران نشان بدهم و اين شرم‌آور است كه در كشور من، مردم فقط «به بهاي» جان خود مي‌توانند اعتراض كنند. براي اولين بار است كه من مي‌خواهم در مسائل سياسي دخالت و اظهارنظر كنم». اشاره مبهم بازيگر فيلم خوك به كشته شدن معترضان در ايران درست در زماني كه نيروي انتظامي براي برقراري امنيت در تهران چند شهيد داده است و اغتشاشگران با حمله به نيروي انتظامي و بسيج جنايت آفريده‌اند، واكنش‌هاي زيادي را در داخل به همراه داشته است. علي عليزاده، كارشناس امور سياسي در توئيتي به سخنان حاتمي واكنش نشان داده و مي‌نويسد: «شرم‌آور است كه ليلا حاتمي به دخالت غرب در امور داخلي ايران اعتراض نكرد و نگفت ترامپ با تزريق روزي يك بحران، نهضت كلنگي كردن ايران راه‌انداخته. شرم‌آور كه با سياه‌نمايي كشورش، داوطلبانه به اين نهضت پيوست، آن هم در آلمان كه هنوز از فروش شيميايي به صدام و كشتار جوانان ميهنش عذر نخواسته.» عليزاده در توئيت ديگري يادآور مي‌شود: «حدس مي‌زنم ليلا حاتمي مخالف حمله نظامي غرب يا تحريم ايران باشد اما امروز دقيقاً به ماشين ايران‌ستيزي ترامپ و بن‌سلمان خوراك رساند كه هدفش مشروعيت‌يابي براي تحريم‌هاي جديد است. بسياري مخالف تحريم‌هاي اقتصادي‌اند ولي نمي‌دانند كه خود بخشي از ساختار شكل‌دهنده آن بوده‌اند؛ سفيران سياهنمايي». جالب است سرمايه‌گذار فيلم «خوك» محمد امامي است كه به خاطر دخالت در پرونده اختلاس از صندوق ذخيره فرهنگيان مدتي را در بازداشت به سر مي‌برده و از وي به عنوان يكي از چهره‌هاي متهم در قضيه پولشويي در سينما نام برده مي‌شود.

پاسخ به خودفروخته‌ها

اظهارات ليلا حاتمي، واكنش عضو كميسيون فرهنگي مجلس را در پي داشته است. حجت‌الاسلام نظرالله پژمانفر در پاسخ به اظهارات بازيگر فيلم خوك مي‌گويد: اگر يك هنرمند حرف‌هاي غيرواقعي را مطرح كند نشان مي‌دهد اين فرد خودباخته و خودفروخته است، مسئله كاملاً روشن است كه عده‌اي به دنبال ايجاد فضاي نامناسب در كشور هستند.
نايب رئيس كميسيون فرهنگي مجلس تأكيد مي‌كند: جامعه هنري كشور به افراد خودفروخته‌اي كه خاستگاه و حركات آنها در جلب جريان استكباري است و دنبال اين هستند كه زمينه‌اي براي اخذ تابعيت و امتياز كسب كنند و در كشورهاي بيگانه اظهارات خلاف واقعيت و از اساس مطرح مي‌كنند، بهترين پاسخ را خواهند داد و برخورد مناسب و مقتضي را انجام مي‌دهند.

هجوم، درساژ و هندي و هرمز

از سه فيلم ديگر حاضر در برلين «هجوم» ساخته شهرام مكري، نامزد دريافت جايزه فيلم‌هاي همجنس‌گرايانه شده است؛ فيلمي كه كارگردانش عضو گروه سينمايي «هنر و تجربه» است. اين گروه سينمايي با حمايت سازمان سينمايي درست شده و در ميان اهالي سينما به گروه دولتي هنر و تجربه معروف است. اين فيلم درباره قتل در يك باشگاه است و اعضاي آن مردان جواني هستند كه رفتار‌هاي همجنس‌گرايانه دارند! توليد فيلم محتواي همجنس‌گرايانه در سينماي ايران كه مدعاي اخلاق است، باعث حيرت شده است! «درساژ» نيز دغدغه‌هاي نسل جواني را بيان مي‌كند كه در عين ظاهر آرام، سركش هستند و بر قواعد اجتماعي مي‌شورند اما آخرين فيلم ايراني يعني «هندي و هرمز» به سنت‌هاي مردم بومي در برخي از مناطق كشور حمله مي‌كند. خبرگزاري آلمان در معرفي اين فيلم مي‌نويسد: «هندي و هرمز ساخته عباس اميني در بخش فيلم‌هاي نوجوانان برليناله به نمايش گذاشته مي‌شود. اين فيلم روايت مشكلات نسل جوان و محرومي است كه در اسارت سنت‌هاي متحجر اجتماعي و بي‌‌اعتنايي سياسي به آرامي جان مي‌دهد.» الگوي قديمي سياه‌نمايي كه مدت‌هاست براي كسب جايزه در جشنواره‌هاي خارجي استفاده مي‌شود و ديگر مستعمل و نخ نما شده است. همان طور كه در ابتدا اشاره شد، هيچ كدام از فيلم‌هاي ايراني حاضر در برليناله رويكرد مثبتي نسبت به فضاي جامعه ايراني ندارند و برلين عامدانه با پررنگ كردن اين فيلم‌ها مي‌كوشد چهره‌اي مخدوش از كشورمان را در جهان به نمايش بگذارد.


تفاوت وطن‌پرستي «ماه‌چهره خليلي» با «نيوشا ضيغمي»



روزنامه جوان- جواد محرمي: تفاوت نگاه دو سلبريتي ايراني درباره وطنشان، اهميت بچه دار شدن در ايران يا انگليس و موضوع ارزش پاسپورت ايراني موضوعي است كه با اظهارات نيوشا ضيغمي و كنار هم قرار دادن سخنان سال پيش ماه‌چهره خليلي جالب به نظر مي‌رسد.



 سال پيش بود كه ماه‌چهره خليلي بازيگر سينما و تلويزيون در برنامه دورهمي مهران مديري درباره به دنيا آوردن فرزندش در ايران گفت: «خيلي از من سؤال مي‌شود كه چرا پسرم را در انگليس به دنيا نياوردم، همه مي‌گويند مي‌توانست پسرت تابعيت و پاسپورت انگليسي داشته باشد ولي من دوست داشتم پسرم در ايران به دنيا بيايد، دوست داشتم پسرم شناسنامه و پاسپورت ايراني داشته باشد، اينها برايم خيلي مسئله مهمي بود، دليلش شايد اين بود كه من ۲۰ سال از ايران دور بودم و حسرت اين را داشتم تا در ايران باشم و هميشه خودم را ايراني مي‌دانستم و خودم هم ايران به دنيا آمدم.» این بازيگر در پاسخ به اين سؤال كه آيا احساس خوشبختي مي‌كنيد مي‌گويد: بله شديداً.

بين تمام هنرمنداني كه سابقه زندگي در خارج از كشور را دارند، ماه‌چهره خليلي يك نمونه خاص است. او برخلاف افشاري كه ترجيح داد فرزندش را خارج از كشور به دنيا بياورد، دنبال اين بود كه شناسنامه ايراني براي پسرش بگيرد. عرق ملي و وطن دوستي اين بازيگر با تشويق تماشاگران برنامه دورهمي و مخاطبان اين برنامه در فضاي مجازي روبه‌رو شد.

سخنان اين بازيگر در حالي بيان شد كه كشور اين روزها با معضل مديران دوتابعيتي روبه‌روست و دوتابعيتي بودن در ميان سلبريتي‌ها در حال تبديل شدن به يك ارزش است چراكه برخي از اين سلبريتي‌ها از اينكه به طور عمومي اعلام كنند فرزندشان را در يكي از كشورهاي غربي مانند كانادا، انگلستان يا امريكا به دنيا مي‌آورند نه تنها ابايي ندارند بلكه ظاهراً به آن افتخار هم مي‌كنند. اما تأسف انگيز سخنان ضدملي نيوشا ضيغمي درباره اين موضوع بود، اين بازيگر آثار درجه سوم سينماي ايران به دفاع از تمايل سلبريتي‌ها براي به دنيا آوردن فرزندانشان در كشورهاي غربي بسنده نكرده و در سخناني توهين‌آميز بي‌ارزش بودن پاسپورت ايراني را دليل موجهي براي اشتياق به دوتابعيتي شدن فرزنش عنوان كرده است.

اين بازيگر مي‌گويد: «به همكاران من خرده گرفته شده كه چرا بابت زايمان و به دنيا آوردن فرزندشان به خارج از كشور مي‌روند، متأسفانه اين كار به دليل بي‌اعتباري پاسپورت ايراني است! براي يك ايراني و مني كه عرق ملي دارم! و كشورم را دوست دارم خيلي غمناك است كه مجبور باشم به دليل اينكه پاسپورت كشورم در دنيا ارزش ندارد، براي رفتن به هر كشوري دلهره داشته باشم و دم درِ هر سفارتي گردن كج كنم.»

ابراهيم حاتمي كيا كارگردان نام‌ آشناي كشورمان، چند سال پيش جزو اولين افرادي بود كه نسبت به اين مسئله واكنش نشان داد اما پس از گذشت سه سال از انتقادهاي او شاهد افزايش اين سبك زندگي اشراف گونه هستيم؛ موضوعي كه شايسته بود مسئولان بيشتر به آن توجه مي‌كردند. حاتمي كيا در برنامه راز، درباره سينماگران دو پاسپورته‌ گفته بود: «اين بحثي كه امروز مطرح شده و افراد و هنرمندان دوپاسپورته در فرهنگ وجود دارند، نگران‌كننده است. چرا بايد يك هنرمند و فيلمساز يك پايش در اين طرف مرز و يك پايش در آن طرف مرز باشد.»

مسئله‌ای که وجود دارد اينكه رواج اين نگاه نازل به وطن در ميان برخي سينماگران به طور قطع تهديدي براي فرهنگ ملي كشور محسوب مي‌شود. هنرمندي كه عرق ملي نداشته باشد نه تنها نمي‌تواند در اعتلا و تقويت فرهنگي ملي اثرگذار باشد بلكه برعكس روي فرهنگ مردم تأثيرات مخربي به جاي خواهد گذاشت. دو پاسپورته‌هايي كه به خارج از كشور مهاجرت كرده‌اند و براي كار سينمايي به ايران سفر مي‌كنند و حاضر نيستند فرزندانشان را نيز در ايران به دنيا بياورند، چگونه مي‌توانند فيلمي با توجه به فرهنگ ايراني- اسلامي بسازند؟ آيا آنها با مردم اين كشور زندگي كرده‌اند و از تمايلات مردم ايران آگاهي دارند يا حشر و نشر با قشري خاص و درصد كمی از مردم ايران آنها را به افرادي تبديل كرده كه مي‌توانند بالقوه تأثيري معكوس در فرهنگ ملي به بار بياورند.


تبدیل شعر «استفن کینگ» به سریال تلویزیونی



خبرگزاری ایسنا به نقل از «لوپر»: «کریس لانگ» تهیه‌کننده «آقای مرسدس»، و «دیوید آیر» کارگردان فیلم «جوخه انتحار»، در کنار هم قرار گرفته‌اند تا شعری از «استفن کینگ» را به سریالی تلویزیونی تبدیل کنند.

«کلیسای بون» قطعه شعری روایی است که جنایی‌نویس مشهور آمریکایی در دهه ۱۹۶۰ سروده است. این شعر بعدها در آنتولوژی کارهای «کینگ» که «بازار رویاهای بد» نام داشت، منتشر شد.

داستان این شعر درباره سفری اکتشافی در دل جنگل برای پیدا کردن کلیسایی موهوم به نام «بون» است. داستان این شعر از زبان سه نفر باقی‌مانده از گروهی ۳۲ نفری که به این سفر رفته‌اند، روایت شده است.

«استفن کینگ» این روزها به شدت مشغول است؛ پس از موفقیت فیلم اقتباسی «آن» در گیشه سینماها، دنباله این پروژه خیلی زود در دست ساخت قرار گرفته است. در این میان «مایک فلاناگان» در حال کارگردانی «دکتر اسلیپ» ـ دنباله فیلم معروف «درخشش» ـ است و «جی.جی. آبرامز» تا تابستان اقتباس تلویزیونی «کَسِل راک» را به روی آنتن می‌برد.

«استفن کینگ» خالق بیش از ‌۲۰۰ اثر ادبی در ژانرهای وحشت و خیال‌پردازی است. او نویسندگی را در سن هفت‌سالگی و بعد از پیدا کردن یک صندوقچه‌ حاوی کتاب‌های جنایی آغاز کرد و با نام‌های مستعار «ریچارد باچمن» و «جان سوئیتن» تاکنون آثار متعددی نوشته است. رمان‌های «کینگ» با استقبال گرمی روبه‌رو شد و دیری نپایید که به سینما نیز راه یافت.

کارگردانان مطرح با اقتباس از رمان‌های او فیلم‌های بسیاری ساخته‌اند؛ فهرست برخی از این فیلم‌ها که با بازی درخشان بازیگران نام‌دار بر پرده رفته از این قرار است: «مسیر سبز»، «رستگاری در شائوشنگ» و «مه» به کارگردانی «فرانک دارابونت»، «میزری» به کارگردانی «راب راینر» و «۱۴۰۸» به کارگردانی «مایکل هاف استروم».


«گلشیفته» جایگزین «شهرزاد» می‌شود


بانی فیلم: سریال شبکه خانگی «گلشیفته» به کارگردانی بهروز شعیبی از چهارشنبه ۹ اسفند ماه توزیع می‌شود. این در حالی است که این احتمال وجود دارد که «شهرزاد» پیش از این تاریخ به پایان برسد و «گلشیفته» جایزگین آن شود. ضمن اینکه پیش از این هم بانی فیلم این خبر را منتشر کرده بود که فصل چهارم ساخته نخواهد شد. از طرفی تصویربرداری فصل سوم این مجموعه هم به پایان رسیده است.

«گلشیفته» جایگزین «شهرزاد» می شود

 «گلشیفته» سریال کمدی – اجتماعی به تهیه‌کنندگی علی‌اکبر نجفی و سرمایه‌گذاری صادق یاری از ٩ اسفندماه ۹۶ وارد بازار می‌شود.

مهدی هاشمی، مهناز افشار، سیامک انصاری، نازنین بیاتی، بهاره کیان‌افشار، محمد بحرانی، امیرمهدی ژوله، شیلا خداداد و هومن سیدی در سریال «گلشیفته» ایفای نقش می‌کنند.

پخش سریال شبکه خانگی «گلشیفته» بر عهده موسسه سرو رسانه پارسیان و جانشین تهیه‌کننده این پروژه مهدی یاری است.


خرس بلورین بهترین فیلم کودک جشنواره برلین


خبرگزاری ایسنا: فیلم سیاه و سفید «فورتونا» به کارگردانی «جرمینال رو» که روایتگر داستان یک دختر پناهنده اهل اتیوپی است که در یک صومعه پناه می‌گیرد، از سوی هیئت داوران بخش نسل جشنواره فیلم برلین به عنوان برنده جایزه خرس بلورین بهترین فیلم کودک و نوجوان این رویداد سینمایی معرفی شد.

اعطای خرس بلورین بهترین فیلم کودک جشنواره برلین

هیئت داوران بخش نسل جشنواره برلین این فیلم را فراتر از یک درام مذهبی و سیاسی و داستانی زیبا از پاکدامنی و بقای یک دختر اهل اتیوپی معرفی کردند.

این فیلم جایزه بهترین فیلم از نگاه هیئت داوران جوان بخش نسل جشنواره را نیز به خود اختصاص داد.

همچنین در بخش نسل جشنواره امسال برلین، فیلم ایرانی «درساژ» به کارگردانی پویا بادکوبه از سوی هیئت داوران مورد تقدیر ویژه قرار گرفت.

فیلم «هندی و هرمز» به کارگردانی عباس امینی نیز دیگر نماینده سینمای ایران در بخش “نسل” جشنواره برلین بود.

امسال و در بخش “نسل” جشنواره برلین، ۶۵ فیلم کوتاه و بلند در دو دسته “۱۴plus” (ویژه فیلم‌هایی برای نوجوانان بالای ۱۴ سال است) و “Kplus” (مختص فیلم‌های مربوط به کودکان بالای چهار سال) به روی پرده رفتند که از میان بیش از دو هزار اثر متقاضی انتخاب شده‌ بودند.


اعتراض یک بازیگر به تخریب قبر پدرش



خبرگزاری ایسنا: ارژنگ امیرفضلی – بازیگر- که صبح جمعه چهارم اسفندماه برای سرزدن به مزار پدرش به قبرستان امامزاده عبدالله شهرری رفته بود، با محوطه‌ای زیروروشده از قبور در این قبرستان تاریخی مواجه شده و نسبت به این وضعیت گلایه کرده است.

در فیلمی که از وی در فضای مجازی منتشر شده است، او اعتراض و حس خود را از دیدن این وضعیت این طور بیان می‌کند؛ «این‌جا امامزاده عبدالله است، تمام سنگ‌قبرها را کنده‌اند و هیچ چیزی نیست، نمی‌دانم پدرم را کجا چال کرده‌اند.

گفتند که گویا از حدود دو ماه قبل این‌جا بنر زده‌اند که می‌خواهند بِکَنند و کف را یک دست کنند.

از نظر کسانی که این کار را کرده‌اند، صددرصد طرحِ بازسازی و نوسازی است، اما از نظر من تعرض است.

مثل این‌که عید بروی مسافرت و برگردی بیایی، ببینی کل کوچه را خراب کرده‌اند که همه را یک دست کنند، مگر قبرها صاحب نداشته‌اند؟ خیلی ممنونم، تشکر می‌کنم، کار ما خنداندن دیگران و کار دیگران گریاندن ماست…»

او در پایان حرف‌هایش می‌گوید: «امیدوارم کسی که این طرح را داده و اجرا کرده، برود سر خاک عزیزانش و ببیند همین طرح را آن‌جا اجرا کرده‌اند، بدون این که خبر داشته باشد و او هم مثل ما خوشحال شود، من الان خیلی خوشحالم…»

به گزارش ایسنا، یک ماه از انتشار نخستین تصاویر و خبرها از آغاز طرحی با نام «ساماندهی و هم‌سطح کردن قبرهای امامزاده عبدالله» می‌گذرد، طرحی که نام اداره اوقاف و امور خیریه شهرستان شهرری را به همراه دارد و در ابتدای کار قبرهای قرار گرفته در سمت شمال شرقی امامزاده را تخریب کرده و به طور کامل شکسته‌اند، طرحی که حالا نه تنها میراث فرهنگی نسبت به آن شاکی است، بلکه صاحبان قبور و بازماندگانِ آن قبرها نیز از این وضعیت شاکی‌ هستند.


نمایشنامه‌ای درباره هاروی واینستین


خبرگزاری مهر به نقل از ورایتی: دیوید ممت در مصاحبه‌ای با شیکاگو تریبیون گفته است نمایشنامه‌ای جدید نوشته است. وی از این اثر جدید به عنوان «گندم گرسنه» یاد کرد. در این مقاله ذکر شده یک فرد کهنه‌کار عرصه تئاتر شیکاگو که اکنون در سینما فعالیت دارد ابراز علاقه کرده تا در این اثر نقش‌آفرینی کند.

نمایشنامه‌ای درباره هاروی واینستین

هیچ طرحی برای تولید یا زمانی برای ارایه این نمایش اعلام نشده، گرچه ممت در این مصاحبه گفته است با تهیه‌کننده‌اش در برادوی صحبت کرده و این او بود که گفت چرا نباید نمایشنامه‌ای درباره واینستین بنویسیم. ممت ‌گفت: من هم این کار را کردم.

این نمایشنامه‌نویس و فیلمنامه نویس نامدار از تهیه کننده نام نبرد اما به نظر می‌رسد فرد مورد نظر وی باید جفری ریچاردز تهیه کننده «بیداری بهار» باشد که نمایش‌های خیرکننده ممت را در طی سال‌ها در برادوی به صحنه برده است. از تولیدات اخیر و درخشان وی «عروسک چینی»، «گلن‌گری گلن راس»، «آنارشیست»، «یک زندگی در تئاتر»، «رقابت» و «نوامبر» بوده است.

ممت پیش از این به آزار جنسی در نمایشنامه «اولنا» ‌در سال ۱۹۹۲ پرداخته بود. این اثر سال ۲۰۰۹ در برادوی روی صحنه رفت و بیل پولمن و جولیا استایلز در آن نقش‌آفرینی کردند.

در این مطلب ممت از رمان جدیدی با عنوان «شیکاگو» نیز یاد کرده و از فیلمنامه‌ای که برای فاکس نوشته، سخن گفته است.


افشاگری تازه ناتالی پورتمن


جام جم آنلاین: پورتمن بابت تلاشی که در گذشته برای آزادی کارگردان متهم به آزار جنسی کرد، پشیمانی خود را اظهار داشت.

افشاگری تازه بازیگر هالیوود

ناتالی پورتمن که در سال ۲۰۰۹ دادخواستی برای آزادی رومن پولانسکی از زندانی در سوئیس را امضاء کرده بود، اکنون تاسف شدید خود از این کار را اعلام کرده است.

به گزارش ایران آرت، «پورتمن» در مصاحبه‌ای گفت: «مسئولیت فکرنکردن کافی درباره این موضوع را می‌پذیرم.»

او گفته در آن زمان چشمانش به‌درستی باز نبوده‌اند. اتهام «پولانسکی» تجاوز به دختری زیر سن قانونی بود. رومن پولانسکی، کارگردان سرشناس و برنده اسکار سینمای جهان که همواره در پاریس و یکی از شهرهای سوئیس زندگی می‌کند در سال ۲۰۰۹ به سبب اتهامات آزار و اذیت جنسی که در آمریکا به او وارد شده بود، در کشور سوئیس دستگیر و تحت بازداشت خانگی نیز قرار گرفت. پورتمن در سال ۲۰۰۹ دادخواستی برای آزادی پولانسکی امضا کرده بود که حالا با به‌وجودآمدن کمپین افشای آزارهای جنسی، تحت تأثیر قرار گرفته و از آن اتفاق ابراز تأسف می‌کند.


1 965 966 967 968 969 1,000