Tag Archives: خوک

تک سانسه شدن «خوک» در اولین روز اکران


خبرگزاری ایسنا: اکران فیلم سینمایی «خوک» به کارگردانی مانی حقیقی که قرار بود از ۱۲ اردیبهشت‌ماه‌ برای اولین بار در سینماهای کشور به نمایش درآید، امشب فقط در یک سانس روی پرده خواهد رفت.

همایون امکانیان از دفتر پخش نیکان فیلم در گفت‌وگویی درباره علت این اتفاق و تک سانسه شدن این فیلم در اولین روز اکران خود توضیح داد: اکران فیلم سینمایی «خوک» به کارگردانی مانی حقیقی به دلیل برخی مشکلات و همچنین آماده نبودن فیلم مقداری به تاخیر افتاده بود به همین دلیل امروز فقط امکان رساندن این فیلم به پردیس سینمایی کوروش ایجاد شد.

او ادامه داد: اکران این اثر که قراربود از ۱۲ اردیبهشت ماه در سینماهای سراسر کشور آغاز شود، امشب با در اختیار داشتن یک سانس در ساعت ۱۱:۳۰ در سینما کوروش به نمایش درمی‌آید که البته تمام بلیتهایش هم پیش فروش شده است.

امکانیان همچنین اضافه کرد: به تدریج از فردا و نهایتا تا روز شنبه اکران این فیلم در تمامی سینماها امکان پذیر و کامل خواهد شد. فیلم «خوک» در بیش از ۲۵ سالن در شهر تهران به نمایش درخواهد آمد و در مجموع در تهران و شهرستان بالای ۵۰ سالن دراختیار خواهد داشت که البته این تعداد به تدریج افزایش پیدا خواهد کرد.

فیلم سینمایی «خوک» به کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی مانی حقیقی در سرگروه سینمایی کوروش جایگزین فیلم سینمایی «به وقت شام» خواهد شد.

این اثر سینمایی نماینده سینمای ایران در بخش رقابتی جشنواره برلین بود و برای کسب جایزه خرس طلای بهترین فیلم رقابت کرد. در فیلم «خوک»، حسن معجونی، لیلا حاتمی، لیلی رشیدی، پری ناز ایزدیار، سیامک انصاری، علی باقری، مینا جعفرزاده، آیناز آذرهوش ایفای نقش کرده‌اند و رضا یزدانی، بیوک میرزایی، سهیلا رضوی و علی مصفا نیز حضور دارند.

در خلاصه داستان «خوک» آماده است: «حسن خشمگین است. او مدتی است موفق به فیلم ساختن نشده. ستاره‌ی محبوبش صبر ندارد و می‌خواهد با کارگردانان دیگر همکاری کند. همسرش دیگر عاشقش نیست. دخترش بزرگ شده و دیگر مستقل است. مادرش پیر شده و کم‌کم حافظه خود را از دست داده. مزاحم جذابی او را هر جا می‌رود تعقیب می‌کند و اصرار دارد حسن او را وارد دنیای سینما کند. از همه بدتر، قاتلی در سطح شهر مشغول کشتن کارگردانان سینمای ایران است، اما حسن را نادیده گرفته. حسن رنجیده است: آیا او مهمترین فیلمساز این شهر نیست؟ پس چرا قاتل تحویلش نمی‌گیرد؟ هنگامی که نام حسن به عنوان مظنون اصلی پرونده قتل‌ها در شبکه‌های اجتماعی مطرح می‌شود، اوضاع دیگر غیرقابل تحمل می‌شود. حالا حسن ناچار است برای اعاده حیثیتش نقشه‌ی هوشمندانه‌ای بکشد…»


طنز؛ نقد و بررسی فیلم «خوک»



احمدرضا كاظمي در ستون طنز روزنامه قانون نوشت: فحش‌های زیاد و الفاظ مثبت ۱۸ بسیاری نوک زبانم هست که می‌توانم آن‌ها را در نقد و بررسی این فیلم استفاده کنم، منتها متاسفانه اینجا روزنامه است و مثل صداوسیما و برنامه هفت نیست که آدم بتواند جلوی دوربین روی یک صندلی بنشیند، دستی به صورتش بکشد و شکمش را که از خوردن بیش از حد برنج هندی و جویدن پُف‌فیل روی کاناپه جلوی تلویزیون بالا آمده است رو به مخاطب بگیرد و هرچه می‌خواهد دل تنگش بگوید!

بگذریم! تنها ویژگی مثبت فیلم «خوک» از نظر من همین اسمش است که آقای مانی حقیقی برای آن انتخاب کرده، چون این فیلم علاوه بر اینکه بسیار بسیار ماقبلِ ضعیف و بسیار بسیار ما بعدِ بد است، مثل خود حیوان خوک، فیلمی بی‌نهایت «کثیف» هم هست! البته من فقط قسمتی از تیزر این فیلم را دیده‌ام ولی خب همین کافی است. خدایی باید کسی که مسئول انتخاب بازیگر در این فیلم بوده را آویزان كرد. آخر هم حسن معجونی را می‌گذارد بازیگر یک همچین نقش جدی و پررنگی؟

من شخصا توی همان تیزر تا دیدیم آقای معجونی می‌گوید «تو با من چیکار کردی؟» انقدر خندیدم که یک لحظه حس کردم دارم مسابقات خنداننده‌شو را می‌بینم و آقای معجونی هم داور است. البته فکر نکنید این که گفتم یعنی خنداننده‌شو بامزه و خنده‌دار بوده، نه خنده‌دار فقط اخراجی‌ها. حالا شاید بگویید یک فیلم دو ساعته را با دیدن یک تیزر دو دقیقه‌ای قضاوت می‌کنی؟ جواب اینکه اولا دوست دارم و می‌توانم و انجام می‌دهم، ثانیا اینکه بنده همین الان که دارم این متن را می‌نویسم، هنوز پلمپ پاکت سی‌دی فیلم جدایی نادر از سیمین و فروشنده را باز نکرده‌ام و خب تا دل‌تان بخواهد در موردشان نقد نوشته و حرف زده‌ام. مانی حقیقی، کارگردان این فیلم سعی کرده با کمک سیاه‌نمایی‌های بازیگران تمام شده‌ فیلمش مثل لیلا حاتمی، دست خالی از جشنواره برلین بازنگردد اما در این مسیر حتی یک لایک طلایی هم نگرفت چه برسد به خرس طلایی. حالا درست است که از نظر بنده ارزش جشنواره‌های بین‌المللی (چه اسکار، چه گلدن گلوب، چه کن، چه جشنواره برلین، چه کنفرانس برلین!!)

چیزی در حد «مسابقات طناب کشی مدارس ابتدایی ناحیه سه‌ استان تهران» و حتی کمتر از آن است و البته برنده شدن در این مراسم‌ها را از برنده شدن جایزه «۴۰۰ میلیون تومانی ستاره هفتصد و بیست و چهار مربع» هم شانسی‌تر می‌دانم اما خب به‌هرحال دلیل نمی‌شود حالا که این فیلم جایزه‌ای نگرفته، از این بابت تحقیرش نکنم.


ناکامی «خوک» در کسب جوایز برلین



خبرگزاری مهر: به نقل از سایت جشنواره، شصت و هشتمین جشنواره فیلم برلین به کار خود پایان داد و برگزیدگانش را معرفی کرد. «خوک» به کارگردانی مانی حقیقی تنها فیلم ایرانی حاضر در بخش رقابتی این جشنواره سینمایی بود که به جایزه نرسید.

تام تیکور رییس داوران بخش مسابقه بین‌الملل و همکارانش شامل ادل رومانسکی تهیه‌کننده آمریکایی فیلم برنده اسکار «مهتاب»، سسیل دو فرانس بازیگر بلژیکی، ریویچی ساکاموتو آهنگساز ژاپنی، استفانی زاکارک منتقد فیلم مجله تایم و چما پرادو رییس فیلموتکا اسپانولا از اسپانیا، شنبه شب در مراسم اختتامیه، به معرفی برندگان این دوره می پردازند.

برندگان جایزه خرس طلا و جوایز خرس نقره‌ای این دوره جشنواره عبارتند از:

خرس طلایی بهترین فیلم: آدینا پینتیلی برای «لمسم نکن» از رومانی/آلمان/جمهوری چک/بلغارستان/فرانسه

خرس نقره‌ای جایزه بزرگ هیات داوران: مالگورزاتا زوموفسکا برای «ماگ» از لهستان

خرس نقره‌ای جایزه آلفرد باوئر: مارسلو مارتینسی برای «وارث» از پاراگوئه/آلمان/برزیل/اروگوئه/نروژ

خرس نقره‌ای بهترین کارگردان: وس اندرسون برای «جزیره سگ‌ها» از ایالات متحده و آلمان

خرس نقره‌ای بهترین فیلمنامه: مانوئل آلکالا و آلونسو رویزپالاسیوس برای «موزه» از مکزیک

خرس نقره‌ای بهترین بازیگر مرد: آنتونی باژون برای «دعا»‌ از فرانسه

خرس نقره‌ای بهترین بازیگر زن: آنا برون برای «وارث»

خرس نقره‌ای بهترین مشارکت هنری: النا اوکُپنایا برای طراحی لباس و صحنه در «دُولاتوف» از روسیه/لهستان/صربستان

بهترین مستند: «والس والدهایم» ساخته روت بکرمن از اتریش

تقدیر ویژه : «شمن سابق» ساخته لوییز بولونسی از برزیل

بهترین فیلم بلند اول: «لمسم نکن» ساخته آدینا پینتیلی از رومانی/آلمان/چک/بلغارستان و فرانسه

تقدیر ویژه: «یک فیل هنوز نشسته» ساخته هو بو از چین

خرس طلا برای بهترین فیلم کوتاه: «مردان پشت دیوار» ساخته اینس مولداوسکی از رژیم صهیونیستی

خرس نقره‌ای – جایزه گروه داوری برای فیلم کوتاه: «ایمفورا» ساخته ساموئل ایشیموی از سوییس و رواندا

جایزه فیلم کوتاه آئودی: «پیاده روی خورشیدی» ساخته ریکا بوکسی از دانمارک


دوست داشتم در «خوک»، خودم را مسخره کنم



آی سینما: در حالی که حضور لیلا حاتمی با فیلم «خوک» در جشنواره برلین تحت الشعاع اظهار نظر سیاسی او در نشست پرسش و پاسخ این فیلم قرار گرفته است، او در گفت‌وگویی کوتاه درباره خود فیلم هم صحبت کرده است. فیلم جدید مانی حقیقی در بخش مسابقه برلیناله ۲۰۱۸ حاضر است.

لیلا حاتمی درباره نقش خود و دلیل حضورش در «خوک» به یورونیوز گفته است: «چیزی که در این فیلم دوست داشتم این بود که می‌توانستم در آن خودم و همکارانم و حرفه‌ام را مسخره کنم و دوست داشتم که به (صاحبان) دیگر حرفه‌ها بگویم که می‌شود این کار را کرد و آنقدرها مهم نیست، تمام ما این نقایص را داریم چراکه همه انسان هستیم و (داشتن) نقص عیب نیست.»

فیلم مانی حقیقی با واکنش‌های متفاوتی از سوی منتقدان روبه‌رو شده، اما تقریبا همه نوشته‌ها به این نکته اشاره دارند که «خوک» با زبان طنز و در قالب یک کمدی سیاه توانسته به مجموعه‌ای از مسائل امروز جامعه ایران نزدیک شود.

«خوک» داستان یک کارگردان سینما با بازی حسن معجونی است که «ممنوع‌الکار» شده و وقتی یک قاتل زنجیره‌ای شروع به کشتن فیلمسازان مشهور ایرانی می‌کند، دچار این مساله می‌شود که قاتل چرا سراغ او نیامده و این می‌تواند اهمیت او به عنوان کارگردان را زیر سوال ببرد.

لیلا حاتمی در این فیلم نقش بازیگری را بازی می‌کند که از ممنوعیت فعالیت حسن خسته شده و سراغ همکاری با فیلمسازی که رقیب اوست می‌رود.


«خوک» دارد گداییِ فحش می‌کند!



یادداشت نویسنده اصولگرا پس از موضع‌گیری سیاسی لیلا حاتمی ؛

کافه سینما: پس از اظهارنظرهای «سیاسی» لیلا حاتمی در کنفرانس مطبوعاتی جشنواره برلین، درباره «سرنوشت معترضان در ایران»، واکنش‌های متفاوتی، موافق و مخالف این اقدام ابراز شد. مخالفان از انگلیسی حرف زدن ضعیف حاتمی می‌گویند، و از این که به گفته آن‌ها انتقادهای داخلی را پیش «بیگانه» برده انتقاد می‌کنند و اعتقاد دارند این کارها برای جایزه گرفتن از این جشنواره است. حالا یکی از نویسندگان اصولگرا، هشداری به همفکران‌اش در این جناح سیاسی داده است، که می‌خوانید:

مهدی آذرپندار نوشت: ۱۵ شهریور ۹۳؛ فیلم «قصه‌ها» رخشان بنی اعتماد با وجود اینکه به زعم بسیاری ضعیف‌ترین فیلم کارنامه او به خصوص در بخش فیلمنامه‌نویسی‌ست، در عین ناباوری جایزه بهترین فیلمنامه جشنواره ونیز را می‌گیرد. ماجرا کمی عجیب به نظر می‌رسد. «قصه‌ها» برای کسی که فیلم‌های درخشان و شریفی مثل «زیر پوست شهر» و «روسری آبی» و «گیلانه» را در کارنامه دارد، یک عقبگرد آشکار محسوب می‌شود و مشخص نیست که این لطف بزرگ جشنواره ونیز به چه دلیلی است. عجیب‌تر اینکه خود «رخشان بنی اعتماد» که فیلمش در همان روزهای ابتدایی جشنواره نمایش داشت، بعد از پایان نمایش فیلمش و قبل از اتمام جشنواره، به ایران بازمی‌گردد و منتظر اختتامیه نمی‌ماند. انگار که خودش نیز می‌داند که شانسی برای تصاحب جوایز ندارد.

این نویسنده اصولگرا در ادامه می‌نویسد: – اما یکی دو روز بعد در حالی که جشنواره هنوز جریان دارد و «بنی اعتماد» هم به ایران بازگشته، اظهارات «علی جنتی» درباره «قصه‌ها» جنجال می‌آفریند. او با اشاره به اینکه «قصه‌ها» بدون دریافت پروانه ساخت، تولید و بعد از آن هم بدون مجوز وزارت ارشاد راهی #ونیز شده، می‌گوید: «این کاری است که باید با آن برخورد کرد. بعضی فیلم‌ها دست روی بعضی زخم‌ها و نقاط سیاه می‌گذارند و این نگاه را به دنیا عرضه می‌کنند که کار نادرستی است. [قصه‌ها] فیلم نامناسبی است. چرا در صحنه بین‌المللی حضور پیدا می‌کند؟ اصلا بنده سئوالم این است که چرا به این فیلم مجوز ساخت داده شد.»

– با این اظهارنظر عجیب و جنجالی آقای وزیر، دوباره بحث داغ «قصه‌ها» به موضوع اول رسانه‌های فرهنگی و حتی سیاسی تبدیل شده و هر رسانه‌ای سعی می‌کند له یا علیه وزیر و فیلم موضع بگیرد. اما در این میان، تنها برنده ماجرا «رخشان بنی اعتماد» است. او که تا پیش از این اتفاق، ناکام و ناامید از ایتالیا بازگشته و حتی منتظر اختتامیه هم نشده بود، به درخواست و دعوت جشنواره، برای حضور در اختتامیه دعوت شده و مجددا به ونیز بازمی‌گردد تا در شب اختتامیه روی سن برود و جایزه بهترین فیلمنامه هفتاد و یکمین دوره این جشنواره را تحویل بگیرد. جالب اینکه در نهایت هم «قصه‌ها» بدون هیچ مشکلی وارد چرخه اکران و توزیع نمایش خانگی می‌شود و کسی از اقای وزیر نمی‌پرسد که کارکرد اظهارات آن روزش به جز اینکه ورق را در ونیز به نفع فیلم «قصه‌ها» برگرداند، چه بود؟

– این ماجرا را شرح دادم برای اینکه بگویم حالا که این روزها، فیلم #خوک به کارگردانی «مانی حقیقی» از ایران در بخش رقابتی اصلی جشنواره #برلین حضور دارد و فیلم #هجوم شهرام مکری در بخش فرعی جشنواره، کاندیدای دریافت جایزه بهترین فیلم همجنسبازانه این جشنواره شده است؛ مطمئن باشید عوامل این دو فیلم، منتظرند تا رسانه‌های داخلی به بهانه‌ای این فیلم‌ها را یا عواملشان را با لحنی تند مورد عنایت شدید خود قرار دهند تا سناریوی مظلوم‌نمایی و گلایه از سانسور آنها در برلیناله تکمیل شود. صحبت‌های عجیب و ناپخته «لیلا حاتمی» را هم در نشست رسانه‌ای فیلم «خوک»، در همین پازل ببیند. بازیگری که خودش می‌گوید تا الان کاری به سیاست نداشته، با ادبیاتی هیجان زده و پر غلط، سعی می‌کند یک حرف سیاسی گل درشت بزند که نه ربطی به فیلمش دارد و نه ربطی حتی به فضای مملکتش در این روزها. تا جایی که خیلی‌ها متوجه نمی‌شوند منظور او از اعتراضات، وحشی‌گری‌های یکی دو روز پیش درویش‌هاست یا اعتراضات دی ماه سال جاری؟

– یادمان باشد که همین خانم بازیگر قبلا هم به واسطه بوسیدن یک پیرمرد روی فرش قرمز یک جشنواره دیگر، چگونه از خود، شمایل یک زن بازیگر خط شکن تحت فشار در ایران را ساخته بود که اگر به ایران برگردد، احتمالا با تنبیه مواجه خواهد شد تا ناگهان توجه همه فمینیست‌های غربی و طرفداران حقوق بشر و فلاش‌های دوربین خبرنگاران نگران وضعیت زنان در ایران را به خود جلب کند و ایضا یادمان باشد که «جعفر پناهی» با طراحی همین ژست «هنرمند در خفقان»، چگونه چند سال است که فجایع دست سازش را به نام فیلم به جشنواره‌ها و از جمله همین برلیناله می‌فرستد و دست پر برمی‌گردد.

این نویسنده اصولگرا در خاتمه می‌نویسد: – نه، اشتباه نکنید! نمی‌گویم سکوت کنیم. حساب ما با فیلم همجنسبازانه «مکری» و مهملات خانم «حاتمی» می‌تواند چند روز به تاخیر بیافتد. این دو فیلم الان به جنجال نیاز دارند و دارند گدایی «فحش» می‌کنند. مو بورها هم چشم‌شان به ایران است تا به محض دریافت پالسی در جهت سانسور، اعتراض یا توقیف فیلم، «خوک» و «هجوم» را در صدر بنشانند. بیاییم به بست‌نشینان سفارت خرس‌نشان، پاس گل ندهیم. همین!


«خوک» دارد گدایی فحش می‌کند!



یادداشت نویسنده اصولگرا پس از موضع‌گیری سیاسی لیلا حاتمی ؛

کافه سینما: پس از اظهارنظرهای «سیاسی» لیلا حاتمی در کنفرانس مطبوعاتی جشنواره برلین، درباره «سرنوشت معترضان در ایران»، واکنش‌های متفاوتی، موافق و مخالف این اقدام ابراز شد. مخالفان از انگلیسی حرف زدن ضعیف حاتمی می‌گویند، و از این که به گفته آن‌ها انتقادهای داخلی را پیش «بیگانه» برده انتقاد می‌کنند و اعتقاد دارند این کارها برای جایزه گرفتن از این جشنواره است. حالا یکی از نویسندگان اصولگرا، هشداری به همفکران‌اش در این جناح سیاسی داده است، که می‌خوانید:

مهدی آذرپندار نوشت: ۱۵ شهریور ۹۳؛ فیلم «قصه‌ها» رخشان بنی اعتماد با وجود اینکه به زعم بسیاری ضعیف‌ترین فیلم کارنامه او به خصوص در بخش فیلمنامه‌نویسی‌ست، در عین ناباوری جایزه بهترین فیلمنامه جشنواره ونیز را می‌گیرد. ماجرا کمی عجیب به نظر می‌رسد. «قصه‌ها» برای کسی که فیلم‌های درخشان و شریفی مثل «زیر پوست شهر» و «روسری آبی» و «گیلانه» را در کارنامه دارد، یک عقبگرد آشکار محسوب می‌شود و مشخص نیست که این لطف بزرگ جشنواره ونیز به چه دلیلی است. عجیب‌تر اینکه خود «رخشان بنی اعتماد» که فیلمش در همان روزهای ابتدایی جشنواره نمایش داشت، بعد از پایان نمایش فیلمش و قبل از اتمام جشنواره، به ایران بازمی‌گردد و منتظر اختتامیه نمی‌ماند. انگار که خودش نیز می‌داند که شانسی برای تصاحب جوایز ندارد.

این نویسنده اصولگرا در ادامه می‌نویسد: – اما یکی دو روز بعد در حالی که جشنواره هنوز جریان دارد و «بنی اعتماد» هم به ایران بازگشته، اظهارات «علی جنتی» درباره «قصه‌ها» جنجال می‌آفریند. او با اشاره به اینکه «قصه‌ها» بدون دریافت پروانه ساخت، تولید و بعد از آن هم بدون مجوز وزارت ارشاد راهی #ونیز شده، می‌گوید: «این کاری است که باید با آن برخورد کرد. بعضی فیلم‌ها دست روی بعضی زخم‌ها و نقاط سیاه می‌گذارند و این نگاه را به دنیا عرضه می‌کنند که کار نادرستی است. [قصه‌ها] فیلم نامناسبی است. چرا در صحنه بین‌المللی حضور پیدا می‌کند؟ اصلا بنده سئوالم این است که چرا به این فیلم مجوز ساخت داده شد.»

– با این اظهارنظر عجیب و جنجالی آقای وزیر، دوباره بحث داغ «قصه‌ها» به موضوع اول رسانه‌های فرهنگی و حتی سیاسی تبدیل شده و هر رسانه‌ای سعی می‌کند له یا علیه وزیر و فیلم موضع بگیرد. اما در این میان، تنها برنده ماجرا «رخشان بنی اعتماد» است. او که تا پیش از این اتفاق، ناکام و ناامید از ایتالیا بازگشته و حتی منتظر اختتامیه هم نشده بود، به درخواست و دعوت جشنواره، برای حضور در اختتامیه دعوت شده و مجددا به ونیز بازمی‌گردد تا در شب اختتامیه روی سن برود و جایزه بهترین فیلمنامه هفتاد و یکمین دوره این جشنواره را تحویل بگیرد. جالب اینکه در نهایت هم «قصه‌ها» بدون هیچ مشکلی وارد چرخه اکران و توزیع نمایش خانگی می‌شود و کسی از اقای وزیر نمی‌پرسد که کارکرد اظهارات آن روزش به جز اینکه ورق را در ونیز به نفع فیلم «قصه‌ها» برگرداند، چه بود؟

– این ماجرا را شرح دادم برای اینکه بگویم حالا که این روزها، فیلم #خوک به کارگردانی «مانی حقیقی» از ایران در بخش رقابتی اصلی جشنواره #برلین حضور دارد و فیلم #هجوم شهرام مکری در بخش فرعی جشنواره، کاندیدای دریافت جایزه بهترین فیلم همجنسبازانه این جشنواره شده است؛ مطمئن باشید عوامل این دو فیلم، منتظرند تا رسانه‌های داخلی به بهانه‌ای این فیلم‌ها را یا عواملشان را با لحنی تند مورد عنایت شدید خود قرار دهند تا سناریوی مظلوم‌نمایی و گلایه از سانسور آنها در برلیناله تکمیل شود. صحبت‌های عجیب و ناپخته «لیلا حاتمی» را هم در نشست رسانه‌ای فیلم «خوک»، در همین پازل ببیند. بازیگری که خودش می‌گوید تا الان کاری به سیاست نداشته، با ادبیاتی هیجان زده و پر غلط، سعی می‌کند یک حرف سیاسی گل درشت بزند که نه ربطی به فیلمش دارد و نه ربطی حتی به فضای مملکتش در این روزها. تا جایی که خیلی‌ها متوجه نمی‌شوند منظور او از اعتراضات، وحشی‌گری‌های یکی دو روز پیش درویش‌هاست یا اعتراضات دی ماه سال جاری؟

– یادمان باشد که همین خانم بازیگر قبلا هم به واسطه بوسیدن یک پیرمرد روی فرش قرمز یک جشنواره دیگر، چگونه از خود، شمایل یک زن بازیگر خط شکن تحت فشار در ایران را ساخته بود که اگر به ایران برگردد، احتمالا با تنبیه مواجه خواهد شد تا ناگهان توجه همه فمینیست‌های غربی و طرفداران حقوق بشر و فلاش‌های دوربین خبرنگاران نگران وضعیت زنان در ایران را به خود جلب کند و ایضا یادمان باشد که «جعفر پناهی» با طراحی همین ژست «هنرمند در خفقان»، چگونه چند سال است که فجایع دست سازش را به نام فیلم به جشنواره‌ها و از جمله همین برلیناله می‌فرستد و دست پر برمی‌گردد.

این نویسنده اصولگرا در خاتمه می‌نویسد: – نه، اشتباه نکنید! نمی‌گویم سکوت کنیم. حساب ما با فیلم همجنسبازانه «مکری» و مهملات خانم «حاتمی» می‌تواند چند روز به تاخیر بیافتد. این دو فیلم الان به جنجال نیاز دارند و دارند گدایی «فحش» می‌کنند. مو بورها هم چشم‌شان به ایران است تا به محض دریافت پالسی در جهت سانسور، اعتراض یا توقیف فیلم، «خوک» و «هجوم» را در صدر بنشانند. بیاییم به بست‌نشینان سفارت خرس‌نشان، پاس گل ندهیم. همین!


خوک، یک فیلم جاندار با حس و حالی فلینی وار!



دنیای تصویر: نخستین واکنش منتقدان به سینمایی خوک اثر مانی حقیقی که شب گذشته در برلین به نمایش گذاشته شد:

دبورا یانگ منتقد هالیوود ریپورتر :«خوک» هم به طرز قابل قبولی کارش را با نمایش شور و ناامنی کاراکتر پشت دوربین انجام می‌دهد. «خوک» مشخصا در مقایسه با «اژدها وارد می‌شود» ساخته قبلی مانی حقیقی سرراست‌تر و کمتر اگزوتیک و گیج‌کننده است. همچنین از نظر بصری هم گیرایی کمتری دارد. محمود کلاری فیلم را پر از زرق و برق کرده، رنگ‌های غیرواقعی صحنه و لباس‌ها را پوشانده و فضاهای داخلی طراحی شده توسط امیرحسین قدسی حس و حالی فلینی وار دارد. موسیقی پیمان یزدانیان با حال و هوای فیلم همخوان است و با فانتزی هوی متال کاراکتر حسن به اوج می‌رسد.

ردموند بیکن:«خوک» ادامه‌‌ی تمایل شدید مانی حقیقی بر سکانس‌های عجیب و غریب رویا و میان‌پرده‌های موزیک ویدیویی است. این کمدی سیاه با فیلمبرداری درخشانش به شکلی متنوع تزیین شده و دامنه‌ی مختلفی از رنگ‌ها را به کار گرفته که باعث می‌شود فیلم برایتان از پرده‌ی نمایش بیرون بزند. این رویکرد که البته شاید برای همه خوشایند نباشد تنشِ روایت را در پاره‌ای از اوقات که نیازمند به افزایش است کاهش می‌دهد، اما در کل زیبایی یکه‌ای را نصیب فیلم کرده که تا زمان زیادی در ذهنتان باقی می‌ماند.

آنیا سیلیگر: این فیلم می‌خواهد به هر قیمتی که شده کمدی باشد و موفق هم می‌شود. شما نمی‌توانید این فیلم را تماشا کنید مگر آن که در نگاه ثانویه به کشور و شرایطی بیاندیشد که فیلم در آن ساخته شده است. در فیلم هم کمدی بزن-بکوب پیدا می‌شود هم موسیقی راک و توهمات خلسه‌آور. حتی بازجویی دوست‌داشتنی هم در فیلم هست که شبیه یک هیپی پیر کت‌و‌شلواری است.

کلودیا شولمریخ: این فیلم یک سمفونی سرخ رنگ است. آغازی دارد که سخت می‌شود باور کرد در ایران فیلمبرداری شده باشد. موقعی که فیلم را تماشا می‌کردیم، بارها و بارها به یاد «شوندرومان» افتادم؛ اثری که بودو کیرشهوف نویسنده فرانکفورتی در قالب ادبیات مبتذل درباره عشق، جنایت و خشونت نوشته است. این فیلم سینمایی جاندار مانی حقیقی هم تقریبا چنین حال و هوایی دارد.

وبسایت Outnow: «خوک» از یک جهت مطالعه‌ای است درباره تاثیر شبکه‌های اجتماعی بر جامعه ما. اما فیلم مانی حقیقی در عین حال نقدی است بر سانسور در کشور خودش و همزمان روح یک هنرمند عمیقا تحقیر شده و پر از شور و خودخواهی را به تصویر می‌کشد. فیلمی کاملا رنگارنگ همراه با پیچش‌هایی غافلگیرکننده در داستان و طنز سیاه که البته همیشه به طرز ناآگاهانه‌ای نقادانه است.


1 2