Tag Archives: واکنش

واکنش سالار عقیلی به اقدام بیمه


خبرگزاری مهر: خواننده موسیقی ایرانی در واکنش به اقدام بیمه تامین اجتماعی در کسر مبلغی از قراردادهای هنرمندان برای اجرای برنامه از مسئولان خواست به این موضوع رسیدگی کنند و مساله مشخص شود.

واکنش سالار عقیلی به اقدام بیمه

سالار عقیلی با اشاره اقدام اخیر بیمه تامین اجتماعی در کسر ۱۶.۷ درصد حق بیمه از قرارداد هنرمندان برای هر نوع اجرای برنامه توضیح داد: اخیرا مبالغی از قراردادهای هنرمندانی که می خواهند هر نوع برنامه هنری اجرا کنند، کسر و به حساب تامین اجتماعی واریز می شود که مشخص نیست بر چه اساس و برای ارایه چه خدماتی است به همین دلیل هنرمندان توقع دارند این مساله با همکاری وزارت کار و سازمان تامین اجتماعی هر چه زودتر مشخص و حل شود.

وی در پایان تصریح کرد: کسر سهم بیمه تامین اجتماعی از بودجه‌ حمایتی بخش هنر است به همین دلیل لازم است در اقدام اخیر بازنگری شود و هر چه زودتر موضوع توسط مسئولان به سرانجام مناسبی برسد.

پیش از این نیز حمیدرضا نوربخش مدیرعامل خانه موسیقی از اقدام سازمان تامین اجتماعی در راستای کسر مبالغی از قراردادهای هنرمندان انتقاد کرده و گفته بود: «حدود دو سال پیش، ما به طور ناگهانی با پدیده‌ای مواجه شدیم که برای همه جامعه هنری و هنرمندان شوک آور بود. ما یک‌باره دیدیم که در قراردادها اعداد عجیب و غریبی به نام بیمه اضافه شده است که درصد بهت‌آوری دارد.»

وی با بیان اینکه این مبلغ بین ۱۶ تا ۴۰ درصد قرارداد هنرمندان است، توضیح داده بود : «از آن زمان تا امروز این طرح اجرا شده و مسئولان تأمین اجتماعی نیز بر اجرای آن اصرار دارند، اما مساله اینجاست که هیچ توجیه و تشریح وضعیتی برای این مبالغ ارایه نمی‌شود تا هنرمند بداند که این اعداد را برای چه چیزی پرداخت می‌کند و ما به ازای آن چه خدماتی از سوی سازمان تأمین اجتماعی به آنان ارایه می‌شود. به هر حال هنرمندی که قرار است دو ساعت برنامه‌ای را روی سن اجرا کند و برود چرا به این بیمه نیاز دارد؟ این در حالی است که همه هنرمندان ما در مراکز مختلفی مانند مؤسسات آموزشی، فرهنگی و هنری خود یا زیرمجموعه صندوق اعتبار هنر بیمه تأمین اجتماعی هستند و حق بیمه پرداخت می‌کنند. حال مسئولان پاسخ بدهند این پرداخت‌ها چه توجیهی دارد؟ در ازای این مبلغ چه چیزی پوشش داده می‌شود؟ آیا این مبلغ بیمه حوادث است یا خدمات دیگری را شامل می‌شود. لازم است که مسئولان این مشکلات را رفع کنند.»


واکنش احسان علیخانی بعد از توبیخ تلگرامی




احسان علیخانی مجری برنامه «ماه عسل» پس از اینکه به خاظر صحبت کردن در مورد آسیب هایی که فیلتر شکن های تلگرام می‌تواند برای کودکان داشته باشد، مورد توبیخ قرار گرفت، واکنش جالبی به صحبت های یکی از میهمانان اش درباره این پیام رسان داشت.


واکنش تند کیوان ساکت به حرف‌های نوربخش


خبرگزاری تسنیم: کیوان ساکت با نوشتن متنی صریح و بی‌پرده، نسبت به صحبت‌های حمیدرضا نوربخش مدیرعامل خانه موسیقی واکنش نشان داد.

چندروزی از برگزاری نشست ماهیانه‌ی خانه موسیقی می‌گذرد. نشستی که با صحبت‌های حمیدرضا نوربخش و تاختنش به منتقدان خانه موسیقی همراه بود. نوربخش در بیشتر صحبت‌هایش کیوان ساکت را خطاب می‌داد و به او انتقادهای زیادی وارد کرد. برخی از این انتقادها به صحبت‌های کیوان ساکت در نشست مسئولان خانه موسیقی با منتقدانش مربوط بود. در واقع کیوان ساکت در نشستِ مسئولان خانه موسیقی با منتقدان این خانه انتقادهایی را نسبت به خانه موسیقی ارائه کرد که نوربخش پاسخ دادن به این انتقادها را به نشست ماهانه‌ی خانه موسیقی کشاند. صحبت‌های نوربخش باعث شد که روز گذشته شنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۷، کیوان ساکت بار دیگر دست به قلم شود و پاسخ صحبت‌های نوربخش را بدهد.

صحبت‌های نوربخش خطاب به کیوان ساکت به گونه‌ای است که این پرسش در ذهن مخاطب شکل می‌گیرد که آیا نوربخش در جایگاه حقیقی این انتقادها را مطرح می‌کند یا در جایگاه حقوقی(مدیرعامل خانه موسیقی).

واکنش تند کیوان ساکت به حرف‌های نوربخش

در ادامه متن پاسخِ کیوان ساکت به حمیدرضا نوربخش مدیرعامل خانه موسیقی را می‌خوانید:

«مدیرعامل خانه‌ی موسیقی

حمید نوربخش

نظری به حرفهایی که در نشست ماهانه‌ی نهادتان ایراد کرده‌ای انداختم و خاطرجمع شدم که روی سخنت به من است. از این رو به رغم آنکه هیچ حوصله‌ای برای کش دادن این بحث مبتذل ندارم ناگزیرم چند موضوع را یادآوری کنم.

در مطلع سخن گفته‌ای اخیراً جلسه‌ای با مدیرکل محترم دفتر موسیقی داشته‌اید و معتقد هستید آن دفتر باید بنابر اصل ۴۴ قانون اساسی امور را به بخش خصوصی واگذار کرده و فرصت بیشتری ایجاد نماید تا خانه‌ی موسیقی مشارکتی وسیعتر از پیش را به نمایش بگذارد. بسیار خوشحالم که سرانجام به این نتیجه رسیده‌اید که خانه‌ی موسیقی به عنوان یک نهاد مستقل مدنی نباید به ارشاد وابسته باشد، تنها درنمی‌یابم که چرا این موضوع را امروز که معاونت هنری و مدیریت دفتر تغییر کرده‌اند ملتفت شده‌اید چون همه می‌دانیم که یکی از موضوعات اصلیِ محل مناقشه میان خانه شما و ما منتقدان وابستگی اسفناکی بود که این نهاد به ارشاد و معاونت هنری وقت آقای علی مرادخانی داشت.

اشاره کرده‌ای در جلسه‌ی مشترک منتقدین و خانه‌ی موسیقی اینجانب کلیاتی مطرح کرده‌ام و کلماتی به کار برده‌ام که مصادیق آن را ذکر نکرده‌ام. حمید! من هنرمندم، حقوقدان نیستم اگر لغت «رانت» را در جایی از منظر حقوقی اشتباه به کار برده باشم عجیب نیست هرچند که مثل هر هنرمند علاقه‌مندی می‌کوشم پیوسته اشتباهاتم را تصحیح کنم. اما فروتنانه از تو که هنرمند نیستی و حقوقدان هستی می‌پرسم لغت صحیح حقوقی برای ادای این معانی چیست: پشت پا زدن به رفاقت، سوءاستفاده از اعتماد دوستان و همکاران، جفای به عهد، کاسب مآبی، بی معرفتی.

حمید! صحبت از داوری و اجرای من در جشنواره‌ی سی و یکم فجر کرده‌ای. به دروغ – دروغی چنین که ادعا میکنی. من به کسر بیمه از رقم قراردادم معترضم و این دلیل مخالفت من با خانه‌ی موسیقی است! چه حرف پرتی؟ ا

مشکل شخصی من مبلغ بیمه و حتا مبلغ قراردادم نبود، بلکه دروغی بود که تو به من – دوست قدیمی‌ات- گفتی و آن این که مبلغی که به من داده‌ای سقف بودجه‌ای است که به گروه‌ها تعلق می‌گیرد. من پذیرفتم و بعدتر دریافتم پولی که من برای گروهی بزرگ از نوازندگان گرفته‌ام و بخشی از دستمزد آنها را از جیب خودم پرداخته‌ام ثلث مبلغی بوده است که کسی از شرکای تازه‌ی تو برای یک اجرای تک نفره یا دو نفره گرفته است.

اما باز همین هم موضوع من نبود که بخواهم لج بکنم، بحث بر سر آن بود که چنین رویه‌ای غلط است. بحث بر سر یک قران و دوزار دستمزد گروه من نبود – که هزار برابر آن را خرج عشق زندگی‌ام موسیقی عزیز کرده‌ام – بحث در اینجا حتّی بر سر دروغ تو هم نبود که دیگر رفیق من نبودی و اهمیتی نداشتی، بحث بر سر سوء مدیریت فرهنگی در سطح یکی از مهمترین جشنواره‌های فرهنگی کشور بود و هست و این نگرانی واضح که همان نگاه در خانه شما هم اعمال بشود که می‌شود.

جوری حرف میزنی انگار من جوانی بیست ساله هستم که نقدم بر شیوه مدیریت تو و نزدیکان تو در خانه‌ی موسیقی برآمده از یک موضوع شخصی یا عطش دیده شدن باشد. حمید به یاد داشته باش که من سال‌های پنجاه زندگی‌ام را پشت سر می‌گذارم و سال‌های طولانی ساز زده‌ام. آنها که این ساز را دوست داشته‌اند با من همراه بوده‌اند، کسانی هم که دوست نداشته‌اند مرا نقد کرده‌اند که سپاسگزار هر دو گروه هستم. به قدر کافی دیده شده‌ام و یقین بدان آخرین چیزی که برای دیده شدن به آن نیاز داشته باشم لجبازی با حقوقدان گمنامی مثل تو است.

گفته‌ای که من خواستار تعطیلی خانه‌ی موسیقی هستم. نه! من خواستار تعطیلی سوء مدیریت کسانی مثل تو و همفکران تو هستم. خواستار آن هستم که نهادهای مدنی با فکر باز و اندیشه‌ی فرهنگ محور اداره بشوند نه کاسب مآبی‌های مبتذل. به خیال خودت کنایه زده‌ای که من از جنس کسانی هستم که خانه‌ی سینما را بستند. بیا رو راست باشیم و نترس. تلویحا می‌خواهی ادعا کنی من منتسب به طرز تفکر امثال احمدی نژاد هستم؟

با همه‌ی حقوقدان بودن و هنرمند نبودنت نمی‌توانی این ادعا را بر کرسی بنشانی. چون من به اعتبار راهی که آمده‌ام یک هنرمند آزاده‌ام به هیچ جریان سیاسی و فکری منتسب نیستم. جز فرهنگ چیزی برایم مهم نیست. هرکس از هرجناحی که به فرهنگ لطمه بزند من منتقد او هستم و هرکس از هرجناحی که به اعتلای فرهنگ بیاندیشد با او همراهم.

حمید! این – بازی که نه- لوسبازی سیاسی را ول کن. همه مرا میشناسند و تو را هم می‌شناسند. ناگفته پیداست میان من و تو چه کسی هنرمندی آزاده است و چه کسی از قدرت آویزان است و همیشه بوده است.

در پایان هرچند که واقعا لازم نیست اما دوست دارم به این نکته هم اشاره کنم: من با تارم می‌توانم «لاو استوری» بزنم و البته می‌توانم «بیات ترک» هم بزنم. این انتخاب من است برای شیوه‌ی زندگی هنری‌ام. در بالا اشاره کردم کسانی میتوانند این انتخاب مرا دوست داشته باشند و کسانی هم می‌توانند بر آن نقد بیاورند. اما دقت کن که آنچه من می‌نوازم – و از آن جمله ردیفی که منتشر کرده‌ام – حاصل تلاش شخصی و نگاه شخصی من است. آن را ازحاصل کار کسی دیگر غصب نکرده‌ام. در جمع دوستان تو کسی را می‌شناسم که ردیفی از موسیقی ایرانی ارائه کرده که هنوز بخش وسیعی از جامعه‌ی موسیقی آن را حاصل تلاش هنرمند فقید دیگری می‌داند. بر درستی یا نادرستی این ادعا اصراری ندارم فقط چون تو حقوقدان هستی و به ردیف من-که حتم دارم آن را نخوانده و ننواخته‌ای و از محتوای آن اطلاعی نداری و با تکیه بر نواخته‌های آنچه بزرگانی مانند استاد کسایی، استاد شهناز، استاد عبادی و دیگر استادان این فن شریف اجرا کرده‌اند، نوشته‌ام و بزرگانی مانند استاد فخرالدینی، استاد فرهنگ شریف، استاد روشن روان و دکتر سریر بر آن مقدمه نگاشته اند- پریده‌ای خواستم نکته‌ای هنری- حقوقی را به تو یادآورده باشم.

حمید نوربخش من هم مثل تو امیدوارم این بحث ادامه پیدا نکند. چون نه حوصله‌ی خودت را دارم و نه حوصله‌ی دور و بری‌هایت را.

در پایان پرسشی دارم و آن اینکه؛ انتقادهایی که تو به من وارد کرده‌ای در چه جایگاهی بوده است؟ از جایگاه حقیقی؟ که در این صورت تو اصلا صلاحیت علمی در زمینه هنر و به خصوص موسیقی علمی جهان را ندارید. پیشینه‌ی کاریِ ضبط شده از من و جنابعالی گواه این مسئله است. یا از جایگاه حقوقی؟ که در این صورت هم مدیرعامل یک نهاد هرگز نمی‌تواند برای دیگران تعیین تکلیف کند که چگونه بیاندیشند.

گذشت زمان و تاریخ بهترین گواه خواهد بود.

کیوان ساکت
پایان اردیبهشت ۱۳۹۷»

در ادامه متن صحبت‌های حمیدرضا نوربخش مدیرعامل خانه موسیقی در جلسه ماهیانه‌ی خانه موسیقی را می‌خوانید(این همان صحبت‌هایی است که کیوان ساکت در واکنش به آنها متن بالا را نوشته است):

برای همه مدیرانی که در عرصه موسیقی هستند آرزوی توفیق داریم. اخیرا با آقای ترابی مدیرکل محترم دفتر موسیقی هم در خانه موسیقی و با حضور اعضای هیئت مدیره جلسه ای داشتیم و امیدواریم مدیرکل دفتر موسیقی هم در راستای اهداف با ما همراه باشند. اصل ۴۴ قانون اساسی و واگذاری امور به بخش خصوصی بسیار جدی و از شعارهای جدی دولت هم هست. این از مطالبات جدی ما است که در امور موسیقی مشارکت وسیع تری داشته باشیم که با کمک دولت روند آن را تسهیل کنیم و امور را بهبود ببخشیم.

جناب استاد فرهاد فخرالدینی، رئیس محترم شورایعالی خانه موسیقی و همه اعضایی شورای عالی و هیئت مدیره خانه موسیقی با هم همفکری داشتند و قرار شد اگر کسی نقد مشفقانه ای دارد در این جلسه مطرح کند. در خانه هنرمندان جمع خوب و صمیمی تشکیل شد و در این جلسه بنا بر همدلی بود و هست. اگر کسی نقد دلسوزانه ای دارد همیشه پذیرای آن هستیم و درِ این خانه همیشه برای آرا و نظرات اهالی موسیقی باز است.

در آن جلسه تعدادی از عزیزان صحبت های خودشان را مطرح کردند که در آن سخنان مطالب خاصی بیان نشد، فقط مطالب کلی بود که همه بر آن واقف هستیم و همه ما به آن اعتقاد داریم و خود را موظف می دانیم به آن عمل کنیم. به طور مثال اینکه باید در خانه موسیقی قاعده و ضابطه حاکم باشد، به اساسنامه عمل شود و مرزها را با دولت حفظ کنیم و سخنانی از این قسم که همه به آن اعتقاد داریم.

در آن جلسه توسط یکی از دوستان نوازنده تار هم مطالبی عنوان شد که باز هم همین کلیات بود ولی در سخنان ایشان یک سری واژه های نامناسب و سخیف که تهمت تلقی می شود – از جمله اینکه کسانی که در خانه موسیقی هستند رانتخوار هستند- بیان شد. من هم در آن جلسه از ایشان خواستم یکی دو نمونه از این مصادیق را بیان کنند متاسفانه فقط من را نگاه کردند و کلامی نگفتند. من با اصرار خواستم مصداق همین سخنان را در مورد هر کسی که در خانه موسیقی سمت دارد را بیان کنند و بارها گفته ام و باز هم می گویم هر کسی راجع به این مصادیق هر چیزی دارد از هر تریبونی می خواهد بیان کند.

بنظر می رسد ایشان نوعی عطش دیده شدن دارند. کارنامه زندگی ایشان اینگونه می گوید که دوست دارد به هر قیمتی دیده شود. رفتار و کردار و موسیقی شان نشان دهنده همین موضوع است. من معمولا بنا بر پاسخگویی ندارم ولی برخی از مطالب که در مورد خانه موسیقی گفته می شود دیگر جزو حقوق من نیست و من مورد عتاب اهالی موسیقی قرار می گیرم که بالاخره حیثیت همه اعضا هم هست و نباید گذشت کنیم و من باید از حیثیت این خانه دفاع کنم.

اینکه کسی بیاید و بگوید باید در این خانه را بست؛ من باید بگویم آن کسانی که می خواستند در این خانه را ببندند رفته اند. آن دولتی که از همفکران شما بودند و می خواستند در خانه ها را ببندند – از جمله دیدیم که مدتی هم در خانه سینمارا بستند – رفته اند. ما الان طرفدار بازشدن همه درها برای حل مشکلات هستیم و درِ خانه موسیقی را هم هیچکس نمی تواند ببندد.

ایشان باید در خودش کنکاش کند و فکری به حال موسیقی خودش بکند تا بلکه با حسن نظر دیده شود؛ ایشان ظاهرا از ابتدا که آمده خلاف جریان شنا کردن را برای دیده شدن انتخاب کرده است. ایشان ردیف موسیقی را درست کرده اند و خواسته اند تا این ردیف ایشان تایید بشود، چنین اتفاقی نخواهد افتاد. این هم تقصیر ما نیست زیرا کسی که تفکر موسیقایی اش از کافه لاله زار گرفته تا اجرای قطعات موسیقی کلاسیک باخ و بتهوون و حتی اجرای موسیقی love story است چگونه می تواند ردیف موسیقی موجه ارائه دهد؟ این ذهن اساسا ذهنیت ردیف نوازی و ردیف سازی نیست. مجموعه این عوامل در کنار هم درست ننشسته است. علاوه بر این ما بزرگانی داریم، مگر چنین کاری انجام داده اند؟ مثلا استاد هوشنگ ظریف-که خداوند سلامتش بدارد- مگر آمده اند ردیف نوشته اند؟ حالا اگر شما نوشته اید گناه ما چیست؟ مگر ما باید هر چیزی که شما نوشته اید را تایید کنیم؟

در جشنواره موسیقی که شما می فرمایید مشکل دارد، شما در دوره سی و یکم هم داور بودید و هم اجرا داشته اید؛ حالا اگر پنج میلیون تومان از رقم شما بابت بیمه کسر شده تقصیر بنده بوده؟ این انتقام گیری ها شخصی است. من فقط اشاره کردم که ایشان دیگر ادامه ندهند چون من ناچارا وارد جزئیاتی می شوم که به نفع ایشان نخواهد بود. ایشان بهتر است فکری به حال موسیقی شان بکنند که با هنرشان بهتر دیده شوند. ایشان جزو کسانی بودند که در آزمون مدرسین کاری کرده بودند که بچه های استان هرمزگان و فارس هرکسی داخل می آمد از آنها می پرسید آیا کتاب مرا درس می دهی یا نه؟! اگر کسی کتاب مرحوم ذوالفنون یا کتاب هنرستان را درس می داد در آن آزمون رد می شد و به ناگزیر همه می رفتند کتاب ایشان را می خریدند تا در آزمون قبول شوند. شاهد این سخنان آقای اردشیر کامکار است و من آنجا برخورد کردم و گفتم که این کار دیکتاتوری و خلاف قانون است. فکر کنید اینچنین تفکری چقدر خطرناک است.

سازکار ورود به نهاد مدنی مشخص است و اولین شرط آن مقبولیت و آوردن رای بیشتر از سوی اعضا است پس ایشان ابتدا باید بروند برای مقبولیت خودشان فکری بکنند. ایشان دوبار در اینجا کاندیدا شده اند و رای نیاوردند. حالا با هر تعدادی که مجمع به رسمیت رسیده است ؛ بالاخره تعدادی آمده اند اینجا و ایشان را قبول نداشته اند و رای نداده اند …و این تقصیر کسی نیست. اینکه بیاییم یک نهاد مستحکم هجده ساله را تضعیف کنیم آن هم در این شرایط مملکت درست نیست. ما به اندازه کافی در گوشه و کنار این مملکت دشمن داریم و هنوز کنسرت هایی لغو می شود، هنوز جلوی آموزش موسیقی را می گیرند و در این میان بیاییم یک نهادی به نام خانه موسیق را تضعیف کنیم. همه پیشکسوتان و بزرگان ایجاد یک نهاد صنفی را ارج می نهند به طور مثال استاد فخرالدینی می گفتند آرزوی ما در دوران جوانی بوده که جایی مانند خانه موسیقی وجود داشته باشد که هیچ وقت محقق نشد. حالا ما بیاییم چنین نهادی را به خاطر ناکامی های خودمان و مسائل شخصی تضعیف کنیم. واقعا آب را به آسیاب چه کسی می ریزیم. من واقعا متاسفم و امیدوارم ایشان دیگر ادامه ندهند.


واکنش حیاتی به کناره‌گیری‌ افشار بعد از حوادث ۸۸



خبرگزاری ایسنا: محمدرضا حیاتی گفت: اطلاعی از علت کناره‌گیری مرحوم قاسم افشار از گویندگی خبر ندارم و وی به کسی در این مورد چیزی نگفته است.

این گوینده خبر صداوسیما در گفت‌وگویی با اشاره به درگذشت مرحوم قاسم افشار بیان کرد: امیدوارم خداوند ایشان را رحمت کند. وی بسیار در حرفه گویندگی تبحر داشت.

حیاتی در واکنش به مطالبی که پیرامون ارتباط خروج مرحوم افشار از صداوسیما و حوادث سال ۸۸ که در فضای مجازی منتشر شده است، عنوان کرد: حقیقتا من اطلاعی از علت تصمیم وی ندارم و در این زمینه با کسی چیزی در میان نگذاشته است.

وی در پایان گفت: وقتی در آن شرایط و فضا چنین تصمیمی گرفته شود، چنین شایعاتی پیرامون افراد ساخته می‌شود. شاید ممکن بوده اما من اطلاعی ندارم.

قاسم افشار ـ گوینده توانمند و با سابقه صداوسیما ـ ۲۶ اردیبهشت ماه بر اثر ایست قلبی دار فانی را وداع گفت.

افشار که از سال‌های اول انقلاب، گویندگی در بخش‌های خبری رادیو و تلویزیون را بر عهده داشت و در بحبوحه سال‌های دفاع مقدس با صدایی حماسی بارها اخبار مربوط به پیروزی های رزمندگان اسلام را به اطلاع هموطنان رسانده بود، از استادان گویندگی و فن بیان بود.

افشار حدود یک دهه (۹ سال) بود که در تلویزیون حاضر نمی‌شد.


واکنش جایزه «احمد محمود» به یک اشتباه



خبرگزاری ایسنا: دبیر جایزه «احمد محمود» با ارائه توضیحاتی درباره اشتباه پیش‌آمده برای این جایزه می‌گوید: جایزه احمد محمود هیچ‌گونه وابستگی به هیچ نهاد دولتی و شبه‌دولتی ندارد.

کامران محمدی ـ دبیر جایزه «احمد محمود» ـ در یادداشتی، درباره اشتباه پیش آمده، درباره جایزه توضیحاتی ارائه کرده است‌ که متن یادداشت در پی می‌آید:

«اخیراً موسسه‌ خانه‌ کتاب، کتابی منتشر کرده است با نام «کتاب‌شناسی توصیفی آثار منتخب جشنواره‌های کتاب ایران» که در آن، ذیل عنوان جایزه‌ احمد محمود یک اشتباه بزرگ رخ داده است. ظاهرا دوستان مشخصات دو جایزه‌ی احمد محمود و جشنواره‌ی علامه حلی را مخلوط کرده‌اند و نشانی پست الکترونیک و دبیرخانه و تلفن‌های جشنواره‌ علامه حلی را که دبیرخانه‌اش در مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه‌ی قم واقع است، چسبانده‌اند به جایزه‌ی خصوصی و مستقلی با نام احمد محمود!

طبیعی است که نتیجه معجون خنده‌داری شده که مدام مورد سوال دوست و دشمن قرار می‌گیرد. برخی از اهالی ادبیات هم که منتظر بهانه‌اند تا هر چیزی را علم کنند و چه بهانه‌ای از این بهتر؟

البته بنده به عنوان دبیر این جایزه که نخستین دوره‌اش سال گذشته برگزار شد، اطمینان دارم که این یک اشتباه سهوی و چاپی است، چرا که پیش از این هم بارها و بارها خانه‌ی کتاب از این قبیل اشتباهات داشته است. از جمله این‌که در نمایشگاه کتاب همین امسال، ۲۵۰ هزار تومان بن کتاب اهل قلم به کارت من واریز نشد و وقتی به غرفه‌ی خانه‌ی کتاب مراجعه کردم، فرمودند رمان «مه» شما (که سال ۹۵ توسط نشر چشمه منتشر شده است) در فهرست ما وجود نداشته است! در همین جایزه‌ی احمد محمود هم بزرگ‌ترین اشتباه ما اتکا به فهرست کتاب‌های خانه‌ی کتاب بود.

بسیاری از آثار در این فهرست نبود و بسیاری دیگر از کتاب‌ها مربوط به سال‌های گذشته، به‌اشتباه در فهرست آثار سال ۹۵ آمده بود. این مشکل کار ما را در مرحله‌ی مقدماتی جایزه‌ی احمد محمود فوق‌العاده سخت کرد که بگذریم. خلاصه این‌که این اشتباه برای بنده اصلا عجیب نیست. ولی کاش دوستان خانه‌ی کتاب متوجه بودند که در چه جایگاهی نشسته‌اند و می‌دانستند که برخی اشتباهات را نمی‌توان با عذرخواهی جبران کرد.

با احترام به جشنواره‌ی علامه حلی، لازم است تاکید کنم جایزه‌ی احمد محمود به هیچ نهاد دولتی یا شبه دولتی هیچ گونه وابستگی نداشته است و امیدوارم دوستان با جلوگیری از توزیع این کتاب‌شناسی عجیب و اصلاح این اشتباه، قضیه را به شکل درستی حل کنند تا زحمات خودشان هدر نرود.»


1 2 3 18